Ik kan niet tekenen. Dat blijkt wel uit de Mohamed van hiernaast. Het is eerder een engel met een alpinopet. En toch. Het is onmiskenbaar een profeet. En daarmee heb ik mijn bijdrage geleverd aan de teken-een-Mohamed-dag. Ik ben benieuwd hoeveel tekeningen er - onder druk - straks ook weer worden verwijderd.
Hij was er midden in gedoken. Nu lag hij als een omgevallen Jezus tussen de zakken vuilnis. Hij kirde als een zwangere vrouw die haar eerste wee krijgt. Zijn ogen tolden. Zijn lichaam vibreerde. Het was duidelijk: dit was een zogenaamde vuilnis-duiker die de schoonmakerstaking in Amsterdam als een geschenk van God omarmde. Dit was zijn orgasme. Honderden vuilniszakken opgehoopt en midden op straat. (Uit de Echo van deze week)
Rita Verdonk. Hardwerkende burger in een onveilig land. Een topwijf. Met ogen die altijd strijdbaar staan. Vlammend. Al trap je haar drie keer de grond in, Rita staat altijd weer op. Eigenlijk ben ik een beetje verliefd op Rita. Op haar dictie. Op haar poëzie. Kijk bijvoorbeeld eens naar dit filmpje. Geweldig: ‘Dit is het Nederland van nu.’ Ik heb haar ooit een tweet gestuurd naar de trotse vrouw. Of ik liefdevol lid van haar partij mocht worden. Het antwoord was hartverwarmend: ‘Natuurlijk. Kom erbij!’
Job Cohen als lijsttrekker. Ik kan er maar niet aan wennen. Het is alsof je vader na zijn pensioen ballerina wordt. Of alsof Johan Cruijff zich inzet voor de promotie van korfbal. Het past niet. Het schuurt. Het zuigt. En je merkt aan Job dat hij zelf ook moeite heeft met zijn nieuwe rol. Hij vindt dat lijsttrekkerschap mateloos ingewikkeld, met al die moderniteiten als twitter, webloggen, ping, sms, het zegt hem allemaal niks.
Amsterdam krijgt nieuwe wethouders. Meest opvallende: Andrée van Es. Van GroenLinks. Mooie vrouw. Maar wel uit een tijdperk dat bij mijn ouders nog een blaupunkt televisie stond met alleen primaire kleuren. Ik ken Andrée dus in andere kleuren. Toen er ook nog een Jacobse en Van Es was, van de Tegenpartij - geen gezeik, iedereen rijk.
Jack de Vries en diens adjudant. Robbie en de hoeren. Paul Depla en zijn fietsenhokliberaal. De Privé in de politiek. De Story in het bestuur. Van Robbie en Paul kon je het vroeg of laat verwachten. Dat zijn glijers. Loverboys, zoals je wilt. Dat was nu eenmaal zo. Daar konden ze niks aan doen. Jack is echter anders. Dacht ik. Dat is een christen. Drumt in een fanfareband. Hij is Kuifje bij het leger. Die knijpt de kat niet in het donker? Toch?
Hans Dijkstal is overleden. Verdikkie. Mr. Paars. Hij was soms zo’n linksbuiten dat hij wel eens buiten de lijnen van zijn eigen partij kwam. Eigenlijk was hij meer een D66'er. Een frisse, vrolijke, toeterende verschijning. Ik heb hem één keer gesproken bij een bijeenkomst van LuxVoor. Hij was toen verbitterd.
‘Orde op zaken.’ Zo heet het verkiezingsprogramma van de VVD. Mooie korte oneliner. Maar ze hebben er meer. ‘Ik stond erbij en ik keek ernaar? De VVD dus niet.’ Ook zo’n krachtdadige, zoals bij de partij past. Precies wat deze tijd wil: optreden, streng en rechtvaardig. En dat slaat aan bij het volk. De VVD zou zomaar de grootste kunnen worden. Maar waar is Mark Rutte eigenlijk?
(column voor www.fispr.nl)
Wir sind die besten! In Deutschland. Louis van Gaal. Een fenomeen blijf het. Hoe gekker hij doet, hoe leuker ik hem vind. Zo’n glossy autobiografie, inclusief visie op het spel. Maar vooral zijn klassiekers, uitgesproken met rollende ogen: ben ik nou zo slim of zijn jullie zo dom? Dan juich ik. Dan ben ik klaargekomen.
Ooit zaten we op een dakterras in Istanbul. Khadija en ik. Rosé. Aan de Bosporus. Schepen stoomden voorbij. De zon ging onder. En wij waren vrij, zo vrij als we nog nooit waren geweest. Bij de oproep tot gebed, schrok ze even. Maar dat duurde geen twee seconde.
Hoe ouder je wordt, hoe rechtser. Dat zei iemand tegen me toen ik nog jong en stijf links was. Maar nu ik oud en wijs ben, voel ik me vooral realistisch. Niet links, niet rechts, maar recht door zee (zoals Rita het mooi kan zeggen). Daar dacht ik aan toen ik bij Bevrijdingspop een groep schreeuwende jongeren afgevoerd zag worden die vervolgens weer vrij gelaten werd.
Het is nog strikt geheim. Ze praten er nog over. Maar het lijkt erop dat Femke Halsema Amsterdams nieuwe burgemeester wordt. Een GroenLinkser! Uit de collegeonderhandelingen zou dat naar boven zijn gekomen. Er is touw getrokken. Er is ge-koekhapt. Er is ge-violeerd. Die ketting moet aangepast worden om op de frêle schouders van Femke te passen.
Bevrijding. Vrijheid. Vrij. Een tijdje terug organiseerde een vriend een debat met de titel Hoe Vrij Ben Jij? Het debat was voorspelbaar. Maar de vraag bleef me achtervolgen. We dronken bier. We spraken. Maar binnen de kortste keren zat die vraag ons dwars. Hoe vrij is Khadija om haar hoofd te ontsluieren? Hoe vrij is Geert Wilders die haar hoofd wil belasten? Hoe vrij ben ik zelf?
Stemmen is moeilijk. De juiste partij of de juiste persoon. Je kiest een partij op de theorie (verkiezingsprogramma). Maar theorie en praktijk sluiten vaak niet aan. Dat wil zeggen: de teksten zijn goed: maar de volksvertegenwoordigers handelen er bijvoorbeeld niet naar. Dat zie je vooral bij een onderwerp als integratie. De integratienota van de PvdA legt bijvoorbeeld de grootste inspanning bij de nieuwkomer. Cohen doet bijna het omgekeerde.
De helft van de PVV-kiezers dreigt over te stappen naar de VVD, volgens Maurice de Hond. Dat kan er ook nog wel bij. Arme Geert. Hij is het kwijt. Het ritme. De toon. De ideeën. De mensen. En nu ook al zijn kiezers. Bijna elke week levert hij een zetel of twee in. Vraag is nu zelfs of hij 9 juni wel haalt. (column voor www.fispr.nl)
De oude koningin Juliana zou morgen 101 worden. Wat denkt ze, vanaf haar roze wolkje? Ze kijkt op ons neer en denkt: arm volk. Natuurlijk. Ze is samen met de Heer en met Greet Hofmans in de hemel- daar waar geen verschillen zijn. Maar wat voelt ze?
PvdA is goed voor de mensheid. Maar slecht voor de mensen. De uitspraak is van Geert Dales. Ook Wouter Bos zei iets dergelijks, in zijn afscheidsinterview in de Volkskrant van Zaterdag. PvdA’ers zijn er voor mensen buiten hun eigen kring. Vandaar ook: iedereen telt mee!
Rutte en Cohen sloten een pact. Zoals Geert en Alexander dat eerder deden. Laten wij gezworen vijanden zijn. Laten we elkaar afmaken. Laten we elkaars naam uitspugen. Laten we wegwerpgebaren maken. Allebei knallen, is allebei groeien. Zoiets. (Column voor www.fispr.nl)
Wat ik kwam doen, vroeg Khadija. Ik kom voor jou, zei ik. Ze keek angstig om zich heen. De drie jongens die ondanks het warme weer hun capuchons ophielden keken naar ons. Voor de rest was het stil, op een accelererende scooter in de verte na. Ik was in haar buurt. Slotermeer. Daar woonde Khadija.
Nog elke ochtend mis ik Martin Bril. Hij is nu een jaar dood. En dat voel ik elke keer als ik mijn krant oppak van de mat. Bert, Ronald, Aaf… Het zijn geen Brillen. Vandaag staat er wel een mooie foto op de voorkant. Vrouwen die 22 april uitroepen tot nationale rokjesdag. Martin glimlacht.
Ik kan niet tekenen. Dat blijkt wel uit de Mohamed van hiernaast. Het is eerder een engel met een alpinopet. En toch. Het is onmiskenbaar een profeet. En daarmee heb ik mijn bijdrage geleverd aan de teken-een-Mohamed-dag. Ik ben benieuwd hoeveel tekeningen er - onder druk - straks ook weer worden 
Hij was er midden in gedoken. Nu lag hij als een omgevallen Jezus tussen de zakken vuilnis. Hij kirde als een zwangere vrouw die haar eerste wee krijgt. Zijn ogen tolden. Zijn lichaam vibreerde. Het was duidelijk: dit was een zogenaamde vuilnis-duiker die de schoonmakerstaking in Amsterdam als een geschenk van God omarmde. Dit was zijn orgasme. Honderden vuilniszakken opgehoopt en midden op straat. 
Rita Verdonk. Hardwerkende burger in een onveilig land. Een topwijf. Met ogen die altijd strijdbaar staan. Vlammend. Al trap je haar drie keer de grond in, Rita staat altijd weer op. Eigenlijk ben ik een beetje verliefd op Rita. Op haar dictie. Op haar poëzie. Kijk bijvoorbeeld eens naar dit 
Job Cohen als lijsttrekker. Ik kan er maar niet aan wennen. Het is alsof je vader na zijn pensioen ballerina wordt. Of alsof Johan Cruijff zich inzet voor de promotie van korfbal. Het past niet. Het schuurt. Het zuigt. En je merkt aan Job dat hij zelf ook moeite heeft met zijn nieuwe rol. Hij vindt dat lijsttrekkerschap mateloos ingewikkeld, met al die moderniteiten als twitter, webloggen, ping, sms, het zegt hem allemaal niks.
Amsterdam krijgt nieuwe wethouders. Meest opvallende: Andrée van Es. Van GroenLinks. Mooie vrouw. Maar wel uit een tijdperk dat bij mijn ouders nog een blaupunkt televisie stond met alleen primaire kleuren. Ik ken Andrée dus in andere kleuren. Toen er ook nog een Jacobse en Van Es was, van de Tegenpartij - geen gezeik, iedereen rijk.
Jack de Vries en diens adjudant. Robbie en de hoeren. Paul Depla en zijn fietsenhokliberaal. De Privé in de politiek. De Story in het bestuur. Van Robbie en Paul kon je het vroeg of laat verwachten. Dat zijn glijers. Loverboys, zoals je wilt. Dat was nu eenmaal zo. Daar konden ze niks aan doen. Jack is echter anders. Dacht ik. Dat is een christen. Drumt in een fanfareband. Hij is Kuifje bij het leger. Die knijpt de kat niet in het donker? Toch?
Hans Dijkstal is overleden. Verdikkie. Mr. Paars. Hij was soms zo’n linksbuiten dat hij wel eens buiten de lijnen van zijn eigen partij kwam. Eigenlijk was hij meer een D66'er. Een frisse, vrolijke, toeterende verschijning. Ik heb hem één keer gesproken bij een bijeenkomst van LuxVoor. Hij was toen verbitterd.
‘Orde op zaken.’ Zo heet het verkiezingsprogramma van de VVD. Mooie korte oneliner. Maar ze hebben er meer. ‘Ik stond erbij en ik keek ernaar? De VVD dus niet.’ Ook zo’n krachtdadige, zoals bij de partij past. Precies wat deze tijd wil: optreden, streng en rechtvaardig. En dat slaat aan bij het volk. De VVD zou zomaar de grootste kunnen worden. Maar waar is Mark Rutte eigenlijk?
Wir sind die besten! In Deutschland. Louis van Gaal. Een fenomeen blijf het. Hoe gekker hij doet, hoe leuker ik hem vind. Zo’n glossy autobiografie, inclusief visie op het spel. Maar vooral zijn klassiekers, uitgesproken met rollende ogen: ben ik nou zo slim of zijn jullie zo dom? Dan juich ik. Dan ben ik klaargekomen.
Ooit zaten we op een dakterras in Istanbul. Khadija en ik. Rosé. Aan de Bosporus. Schepen stoomden voorbij. De zon ging onder. En wij waren vrij, zo vrij als we nog nooit waren geweest. Bij de oproep tot gebed, schrok ze even. Maar dat duurde geen twee seconde.
Hoe ouder je wordt, hoe rechtser. Dat zei iemand tegen me toen ik nog jong en stijf links was. Maar nu ik oud en wijs ben, voel ik me vooral realistisch. Niet links, niet rechts, maar recht door zee (zoals Rita het mooi kan zeggen). Daar dacht ik aan toen ik bij Bevrijdingspop een groep schreeuwende jongeren afgevoerd zag worden die vervolgens weer vrij gelaten werd.
Het is nog strikt geheim. Ze praten er nog over. Maar het lijkt erop dat Femke Halsema Amsterdams nieuwe burgemeester wordt. Een GroenLinkser! Uit de collegeonderhandelingen zou dat naar boven zijn gekomen. Er is touw getrokken. Er is ge-koekhapt. Er is ge-violeerd. Die ketting moet aangepast worden om op de frêle schouders van Femke te passen.
Bevrijding. Vrijheid. Vrij. Een tijdje terug organiseerde een vriend een debat met de titel Hoe Vrij Ben Jij? Het debat was voorspelbaar. Maar de vraag bleef me achtervolgen. We dronken bier. We spraken. Maar binnen de kortste keren zat die vraag ons dwars. Hoe vrij is 
Stemmen is moeilijk. De juiste partij of de juiste persoon. Je kiest een partij op de theorie (verkiezingsprogramma). Maar theorie en praktijk sluiten vaak niet aan. Dat wil zeggen: de teksten zijn goed: maar de volksvertegenwoordigers handelen er bijvoorbeeld niet naar. Dat zie je vooral bij een onderwerp als integratie. De integratienota van de PvdA legt bijvoorbeeld de grootste inspanning bij de nieuwkomer. Cohen doet bijna het omgekeerde. 
De helft van de PVV-kiezers dreigt over te stappen naar de VVD, volgens Maurice de Hond. Dat kan er ook nog wel bij. Arme Geert. Hij is het kwijt. Het ritme. De toon. De ideeën. De mensen. En nu ook al zijn kiezers. Bijna elke week levert hij een zetel of twee in. Vraag is nu zelfs of hij 9 juni wel haalt. (column voor www.fispr.nl)
De oude koningin Juliana zou morgen 101 worden. Wat denkt ze, vanaf haar roze wolkje? Ze kijkt op ons neer en denkt: arm volk. Natuurlijk. Ze is samen met de Heer en met Greet Hofmans in de hemel- daar waar geen verschillen zijn. Maar wat voelt ze?
PvdA is goed voor de mensheid. Maar slecht voor de mensen. De uitspraak is van Geert Dales. Ook Wouter Bos zei iets dergelijks, in zijn afscheidsinterview in de Volkskrant van Zaterdag. PvdA’ers zijn er voor mensen buiten hun eigen kring. Vandaar ook: iedereen telt mee!
Rutte en Cohen sloten een pact. Zoals Geert en Alexander dat eerder deden. Laten wij gezworen vijanden zijn. Laten we elkaar afmaken. Laten we elkaars naam uitspugen. Laten we wegwerpgebaren maken. Allebei knallen, is allebei groeien. Zoiets. (Column voor 
Nog elke ochtend mis ik Martin Bril. Hij is nu een jaar dood. En dat voel ik elke keer als ik mijn krant oppak van de mat. Bert, Ronald, Aaf… Het zijn geen Brillen. Vandaag staat er wel een mooie foto op de voorkant. Vrouwen die 22 april uitroepen tot nationale rokjesdag. Martin glimlacht.
