Baadoud of Marcouch. De hele PvdA kijkt naar het gevecht in Nieuw West. Ploumen gooide zich in de strijd om maar te zorgen dat ‘haar Ahmed’ op nummer één stond. Lodewijk Asscher verbond zijn lot aan hem. Cohen stuurt sms’jes en vandaag heeft Wouter zelve nog een warm pleidooi gehouden voor zijn Ahmed. Het ontbreekt er maar aan of Obama komt live op AT5 om voor ‘his big friend’ te pleiten.
Een paar keer trof ik deur open aan. Sinterklaas zou misschien niet weten hoe hij bij ons naar binnen moet komen. ‘Sinnerklasje kom maar binnen met die knecht’, zingt Lucas (4). Laurens zingt dezelfde zin, maar vergeet een paar woorden.
Minaretten. Burka’s. Koran. Cartoons. Ze hebben een paar dingen gemeen. Één: de islam. Twee: het woordje ‘verbod’ kun je erop plakken. Drie: angst. Vier: dominantie. Vijf: (in)tolerantie. En dat in willekeurige volgorde. 'Het verbieden moet verboden worden.'
Von Lippe. Nu weer de onderkoning van Indonesië. Geweldig. ZKH Bernhard. Het blijft genieten. Je hebt boeven en boeven. Maar Bernhard vind ik een leuke boef. Ik hou een beetje van die man. Vroeger - toen ik nog stijf links was - was ik voor Juultje met haar zweverige wereldverbeterende ideeën. Nu juich ik steeds meer voor de ‘rechtse’ Bernie.
Ramses Shaffy. Uit een vorig leven. Ik draaide Ramses in het donker van mijn studentenkamer. Als het verdriet me in de ogen kneep, keek ik omhoog. Ramses liet me bidden. Liet me lachen. Liet me eenzaam en alleen zijn. Nu hij dood is, voel ik de vroegere ‘ik’ weer even. De bevrijding. Eigenlijk gun je iedereen die Ramses-bevrijding.
Pechtold (links) en Wilders (rechts) zijn vriendjes. Moddergooivrindjes, zegt Marc Rutte (rechts). Linkse - en rechtse modderballen. Links? Nee. Zegt Tofik Dibi (links). Hij verklaart ‘links’ dood. Links staat volgens hem voor ‘een donkergroene, zure, socialistische groep’, zegt de GroenLinkser. Ook Femke (links) noemt links ‘beknellend’.
Weer zat ik in de kerk. Weer met mijn zoon. We luisterden naar psalmen. Naar een gebed. Naar een lied. Wat vooral opviel, was de onzekerheid. En de nederigheid. Na al die jaren kun je er toch wel op vertrouwen dat die Heer er voor je is, verdomme. Maar nee.
Gastschrijver Eddy Terstall: 'Nou zijn verbale taartengevechten schering en inslag in Den Haag. Names calling en tit for tat zoals de Engelsen het noemen. Reageren op elkaar. Waan van de dag. Eigen mening is geen vereiste meer. Als je de ander maar kunt pakken.
‘Ik heb geschreeuwd.’ Maar niemand kon me horen. Die twee zinnen spoken de hele ochtend door mijn hoofd. Het gaat om een Belg die 23 jaar gevangen zat in zijn eigen lichaam. Ten onrechte als vegetatieve comapatiënt gezien. Merkwaardig. De man was volkomen bij bewustzijn. Alleen kon hij zich niet bewegen of signalen afgeven..
We zijn er maar druk mee. Met die Marcouch. Joost Niemöller duikt allerlei tochtige parkeergarages in voor informatie. Carel Brendel herstructureert zijn ‘encyclopedia Marcouch’. En zelf tik ik zijn naam ook voor de zoveelste keer. Logisch wellicht. Dit is de PvdA in een notendop. De spagaat. De pijn. De democratie.
Even verderop bij mijn nieuwe huis staan wat hangjongeren. Petje op. Bontkraagje. Handen in de zak. Ik heb ze begroet. Maar wil eigenlijk zoveel meer weten. Wat bezielt ze? Waarom hang je de hele tijd in je bontjas? Is er niets leukers te verzinnen dan je tijd verhangen in een hangjas? Waarom kijk je erbij alsof je drie hersencellen hebt?
Ik moet nog wennen aan de nieuwe geluiden. De nieuwe gezichten. Mijn nieuwe habitat is me nog vreemd. Wat ik bijvoorbeeld niet wist, is dat er aan het eind van de straat een zeer populaire kerk staat. Zondag lopen er honderden kerkgangers door mijn straat. Dus ik ging even kijken.
In Den Haag wilde de VVD, D66 en SP het ‘gescheiden zwemmen’ afschaffen. Logisch. Lijkt me. De PvdA is echter tegen. En hoe? Zij verwijt de andere partijen een ‘politiekcorrecte’ rechts-populistische en kleinzielige houding’. Hatseflats. De SP toont zich zelfs ‘van haar meest rechtse kant’
Toet. Toet. Kwart voor zeven. Het is nog pikkedonker. Vier mannen stappen uit een gigantische vrachtwagen. Blijmoedige types. ‘Goedemôge meneer.’ Ze komen onze spullen verhuizen. Eindelijk. Vanaf nu kunnen we weer gewoon leven, gewoon wonen.
Het is weer poppetjestijd. Alle kandidatenlijsten worden gemaakt. Wie trekt en wie duwt? Ahmed Marcouch trekt misschien in Nieuw West en hij duwt bij de Gemeenteraad. Lodewijk trekt Centraal. Achter hem het wervelwindje, Carolien Gehrels. Opvallend is vooral dat de hele lijst is opgeschoond. Niet een beetje, maar rigoureus.
Ik ben een Marcouch-deskundige. Hatseflats. Ik heb er verstand van. Een journalist van een regionale zender gaf me die benaming. Ik zal het direct op mijn cv zetten. Afgelopen week hingen ook allerlei kranten aan de telefoon. Wat ik er van vond. Van de islam. Van Ploumen. Van de PvdA. En van Marcouch natuurlijk.
Internet is een soort huis. En ik ben nu al een tijdje op vakantie. Vanaf volgende week woon ik ons nieuwe huis, waar de internet weer rijkelijk uit de kabels mag vloeien. Heerlijk. Nu mag ik me heel af en toe connected voelen. Een paar minuten, zoals nu. Even vrij. Even adem halen. Even surfen over de golven van deze tijd. En dan moet ik weer weg.
Hij zou eigenlijk onder mij dienen, Ahmed Marcouch. Maar toen ik nee zei, ging ‘het hele spel op de wagen’. Toen kwam Ahmed Baadoud. Maar die kende niemand. Toen kwam Marcouch weer terug. En er wordt nu gesproken met Eddy Terstall- als begeleider van de koning van Slotervaart. Één ding is duidelijk: De soap rond het lijsttrekkerschap in Nieuw West staat op het kookpunt.
Je hebt nieuwe veren. Rooie veren. Je hebt rode rozen. En je hebt nu ook nieuwe Tulpen. Dat is de nieuwe beweging van drie Slotervaarters die ooit PvdA’ers waren. Morgen is de coming out. Ze willen leuker en vrijzinniger zijn. En ze willen meer oog hebben voor de scheiding van kerk en staat.
Hij gaf me een hand. Maar meer ook niet. Ahmed Marcouch. Ik zat samen met hem, Fenna Ulichki (die een goede indruk achterliet), Fatima Elatik en Fouad Sidali in een debat dat ‘Wilders ontsluierd’ heette. Marcouch was niet scherp. Vond ik. Hij speelde - voor een zaal vol ‘Mocro’s’ weer zijn riedeltje af dat we moeten laten zien dat mensen mógen geloven. Dat we ze die ruimte geven. Dat ze erbij horen.
Baadoud of Marcouch. De hele PvdA kijkt naar het gevecht in Nieuw West. Ploumen gooide zich in de strijd om maar te zorgen dat ‘haar Ahmed’ op nummer één stond. Lodewijk Asscher verbond zijn lot aan hem. Cohen stuurt sms’jes en vandaag heeft Wouter zelve nog een warm pleidooi gehouden voor zijn Ahmed. Het ontbreekt er maar aan of Obama komt live op AT5 om voor ‘his big friend’ te pleiten.
Minaretten. Burka’s. Koran. Cartoons. Ze hebben een paar dingen gemeen. Één: de islam. Twee: het woordje ‘verbod’ kun je erop plakken. Drie: angst. Vier: dominantie. Vijf: (in)tolerantie. En dat in willekeurige volgorde. 'Het verbieden moet verboden worden.'
Von Lippe. Nu weer de 
Ramses Shaffy. Uit een vorig leven. Ik draaide Ramses in het donker van mijn studentenkamer. Als het verdriet me in de ogen kneep, keek ik omhoog. Ramses liet me bidden. Liet me lachen. Liet me eenzaam en alleen zijn. Nu hij dood is, voel ik de vroegere ‘ik’ weer even. De bevrijding. Eigenlijk gun je iedereen die Ramses-bevrijding.
Pechtold (links) en Wilders (rechts) zijn vriendjes. Moddergooivrindjes, zegt Marc Rutte (rechts). Linkse - en rechtse modderballen. Links? Nee. Zegt Tofik Dibi (links). Hij verklaart ‘links’ dood. Links staat volgens hem voor ‘een donkergroene, zure, socialistische groep’, zegt de GroenLinkser. Ook Femke (links) noemt links ‘beknellend’.
Weer zat ik in de kerk. Weer met mijn zoon. We luisterden naar psalmen. Naar een gebed. Naar een lied. Wat vooral opviel, was de onzekerheid. En de nederigheid. Na al die jaren kun je er toch wel op vertrouwen dat die Heer er voor je is, verdomme. Maar nee.
Gastschrijver Eddy Terstall: 'Nou zijn verbale taartengevechten schering en inslag in Den Haag. Names calling en tit for tat zoals de Engelsen het noemen. Reageren op elkaar. Waan van de dag. Eigen mening is geen vereiste meer. Als je de ander maar kunt pakken.
‘Ik heb geschreeuwd.’ Maar niemand kon me horen. Die twee zinnen spoken de hele ochtend door mijn hoofd. Het gaat om een 
We zijn er maar druk mee. Met die Marcouch. Joost 
Even verderop bij mijn nieuwe huis staan wat hangjongeren. Petje op. Bontkraagje. Handen in de zak. Ik heb ze begroet. Maar wil eigenlijk zoveel meer weten. Wat bezielt ze? Waarom hang je de hele tijd in je bontjas? Is er niets leukers te verzinnen dan je tijd verhangen in een hangjas? Waarom kijk je erbij alsof je drie hersencellen hebt?
Ik moet nog wennen aan de 
In 
Toet. Toet. Kwart voor zeven. Het is nog pikkedonker. Vier mannen stappen uit een gigantische vrachtwagen. Blijmoedige types. ‘Goedemôge meneer.’ Ze komen onze spullen verhuizen. Eindelijk. Vanaf nu kunnen we weer gewoon leven, gewoon wonen.
Het is weer poppetjestijd. Alle kandidatenlijsten worden gemaakt. Wie trekt en wie duwt? Ahmed Marcouch trekt 
Ik ben een Marcouch-deskundige. Hatseflats. Ik heb er verstand van. Een journalist van een regionale zender gaf me die benaming. Ik zal het direct op mijn cv zetten. Afgelopen week hingen ook allerlei kranten aan de telefoon. Wat ik er van vond. Van de islam. Van Ploumen. Van de PvdA. En van Marcouch natuurlijk.
Internet is een soort huis. En ik ben nu al een tijdje op vakantie. Vanaf volgende week woon ik ons nieuwe huis, waar de internet weer rijkelijk uit de kabels mag vloeien. Heerlijk. Nu mag ik me heel af en toe connected voelen. Een paar minuten, zoals nu. Even vrij. Even adem halen. Even surfen over de golven van deze tijd. En dan moet ik weer weg.
Je hebt 
