Kurt Westengaard tekent toch door. Eerder zou hij het bijltje erbij neer willen leggen, omdat hij een gevaar voor anderen zou zijn. Kurt is de cartoonist van Mohamed en de bom in zijn tulband. Een tekenaar! Tekeningetjes! Grapje! Iemand die daarmee een discussie wil ontlokken. Hij is geen Wilders. Hij heeft geen haat. Hij wil praten, via zijn tekeningen. Hij is nu ‘verplicht met vakantie’, omdat hij niet veilig was. Zucht.
Ahmed Marcouch staat voor de PvdA op de kieslijst voor de Tweede Kamer. Op nummer 15, de hoogste nieuwe binnenkomer. Tenzij hij wethouder wordt. Maar dat wordt hij niet. Anders neemt Job hem niet mee naar Den Haag. Begrijpt u het nog?
Nadat Sharia4Belgium de lezing van Benno Barnard aan de UA verstoorde, ontstak een storm van kritiek. Op het moslimfundamentalisme, maar ook op de schrijver zelf. Vandaag voert een reeks prominente opiniemakers de verdediging van Barnard. (Een opiniestuk in de Vlaamse krant De Standaard, geschreven, samen met o.a. Eddy, Joost, Thedoor en Leon. Het initiatief kwam van Sam van Rooij - hulde voor hem)
Vandaag is Eddy jarig. Hiep Hiep Hoera. De schone jongeling (46) is op dezelfde dag jarig als Hitler. 20 april. Op die dag maakt de PvdA haar kandidatenlijst bekend. Verdriet en blijdschap. Ik feliciteer het liefdevolle lid van de commissie, Job van Amerongen. Hij heeft zijn best gedaan. En voor de rest ga ik er een tijdje helemaal niks van vinden, die lijst.
Femke. Alleen haar voornaam is genoeg. Een glimlachend gejuich stijgt op als haar naam valt in huize Duyvestijn. Als ze op tv verschijnt, verzucht mevrouw Duyvestijn: ‘Wat zegt ze dat toch goed!’. Ze slaat een arm om me heen. Mijn vrouw heeft moeite haar emoties de baas te blijven. ‘Femke’, fluistert ze. Maar zwijgt verder.
Wij aten vandaag ‘Wouter Bos’. De vegetarische Risotto, Met venkel en verse paddenstoelen. Hatseflats. Helemaal Wouter. Zoetig. En toch zuur. Met een byte. Zo kick ik langzaam af van Wouter. Ik herlees nog één keer zijn ‘Nederland kan zoveel beter’ en met de presentatie van de kandidatenlijst – als er één stoel leeg zal zijn – sluit ik mijn ogen en zeg ik: dat was het dan. Zeker nu ik hoor wie er wel op staan en wie niet. De invloed van Wouter is al wegeslobberd in het putje van de vergetelheid.
God, wat was ze dronken, mijn Khadija, mijn moslima. Tien jaar terug. Het was zo’n hete nacht, zo’n zweterige nacht. Khadija was niet gewend te drinken, dus die lag al na drie glazen onder tafel. Op een gegeven moment keek ze naar haar glas en zei ze: ‘Van dat spul word je minder gelovig.’ Ik schonk bij. Maar vervolgens viel ze op mijn schoot in slaap. Mooie Khaijdija. Ik heb nog een kwartier haar zwarte haar gestreeld.
God, wat hielden ze van elkaar. Alexander Pechtold en Geert Wilders. Ze belden elkaar vaak. ‘Als jij nou de Koran verbiedt, dan noem ik jou levensgevaarlijk. Allebei twee zetels erbij. Hatseflats.’ Maar allebei piekten ze te vroeg en strompelen ze nu naar de finishlijn van 9 juni.
‘Op het allerlaatste moment kwam Van Oudenallen de zaal binnenstuiven. Nahijgend pleitte ze voor 'een burgervader- of moeder die heel lief en warm is'.’ (Uit Het Parool). Gonnie. Ooit de rooie voorvrouw van de automobielen in Amsterdam. Acht jaar lang zat ze in haar eentje in de Gemeenteraad. Koket rokje. Trippeltrappel, de trap af.
Daar liep hij, Wouter Bos. Op de Herengracht. Hij keek naar links. Hij keek naar rechts. En toen liep hij het partijbureau van de PvdA binnen. Hij was daar om een stukje van het partijprogramma te schrijven. Bij wijze van spreken had hij zijn lunchtrommeltje onder zijn arm. Het programma is vorige week gepresenteerd. Dat was dus de allerlaatste klus van Wouter. Vanaf deze week is hij officieel werkloos.
Voor politicofielen is dit een fantastisch jaar. Campagnes. Verkiezingen. Vallende ministers. En weer verkiezingen. Dan even uitrusten. Dan formeren. Er niet uit komen. Breken. Knallende ruzies. Een kabinet dat er twee maanden zit. Weer ruzie. Weer knallen. Dat is allemaal heerlijk hoogstaand theater. (verscheen eerder op www.fispr.nl)
Robbie Oudkerk. Hij wil burgemeester van Amsterdam worden. Dat gooit hij op tafel. Gewoon op een dinsdagochtend. En direct knalt zijn verleden er als een bloederige nageboorte achteraan. Hoeren. Snoeren. Snuiven. Op allerlei fora druipt de haat. Mensen dreigen te emigreren als hij ooit een serieuze functie krijgt. Robbie.
Daar zaten we. Eddy, Ebru en ik. Op een terras. We hadden net met de grote leider gegeten. Job Cohen. In het partijbureau. En nu moesten we er iets van vinden. Was het wat we ervan verwacht hadden? Is hij een man met visies, die bevlogen vertelt over de horizonten die we kunnen zien? Nee. Dat is hij niet. Het is een aardige man. Dat wel. Een vader. Zoiets.
‘Vrees ons niet, maar heb ons lief.’ Het gaat om de moslima. De gehoofddoekte moslima. In de Volkskrant van vandaag staat weer een stuk van Nora Kasrioui. We zijn niet eng. Dat is de conclusie. ‘Gehoofddoekte moslima’s zijn mondig, vechten voor hun vrijheid en dus ook voor de vrijheid een hoofddoek te dragen.’ Hatseflats.
Hij keek naar de grond. Toen over hem me heen. En toen heel verlegen langs me. Vorige week nam Ahmed Marcouch afscheid van ‘zijn’ Slotervaart. Hij vindt dat ingewikkeld, al die aandacht. Daar wordt hij timide van. Ook in die zin is hij een politie-agent. Een man die wel kan straffen, maar niet geaaid kan worden.
Gisteren sprak ik Lilianne Ploumen, president-directuer-generaal van de PvdA, bij het afschied van Ahmed Marcouch. Leuke vrouw. Mooie vrouw. Ze hield van Wouter. Maar ze houdt ook van Job. Natuurlijk zegt ze dat. Natuurlijk zet ze zichzelf ergens tussenin. Als voorzitter kun je niet anders. Voor mij is dat anders. De liefdevolle leden hielden van Wouter. Over Job wordt veel gezucht. Maandag gaan we praten met het opperhoofd.
‘Het is echt heel erg’, zei Ageeth Telleman tegen Jeroen Pauw woensdag. Het ging over zestig jaar PvdA-dominantie in Amsterdam. ‘Arrogantie.’ Dat woord viel vaak. ‘Bestuurscultuur die je niet wilt.’ Ze trok er ook een vies gezicht bij. Ze denkt dat het goed is voor de stad als de PvdA een keer niet regeert. (Uit de Echo van deze week)
Wat is er toch met Geert? Hij is de weg kwijt. Hij dwarrelt. Hij draait. Terwijl de lente vrolijk feestviert, lijkt Geert de herfst in zijn hoofd te hebben. Zijn blaadjes vallen. De kranten slopen hem langzaam. De televisieprogramma’s volgen nog. Het zou zomaar kunnen dat hij maar een handje vol zetels overhoudt, straks op 9 juni.
Vandaag is de heer J. C van N. gestorven te J. Hij is geëxecuteerd. Ik ben er al de hele dag bezig. Het is een oude zaak. De moord op Van N. was er één met voorbedachte rade. De politie weet wie de daders zijn, de joden. Maar de rechter waste zijn handen in onschuld, zodat er niemand is gearresteerd. Complexe van de zaak is dat J. C. van N. na zijn executie opgestaan is.
Ik ben een beetje verliefd op Tineke Huizinga. Elke keer vraag ik me af waarom. Ik weet het niet. Het is die oogopslag. Het is dat christelijke haar. Het is die goddelijke blik. Die broek. Die hakjes. Die nylon kousjes. Die stem. Ik kan niet naar haar kijken of naar haar luisteren zonder een beetje te gaan zingen van plezier.
Ahmed Marcouch staat voor de PvdA op de kieslijst voor de Tweede Kamer. Op nummer 15, de hoogste nieuwe binnenkomer. Tenzij hij wethouder wordt. Maar dat wordt hij niet. Anders neemt Job hem niet mee naar Den Haag. Begrijpt u het nog? 
Nadat Sharia4Belgium de lezing van Benno Barnard aan de UA verstoorde, ontstak een storm van kritiek. Op het moslimfundamentalisme, maar ook op de schrijver zelf. Vandaag voert een reeks prominente opiniemakers de verdediging van Barnard. (Een opiniestuk in de Vlaamse krant De Standaard, geschreven, samen met o.a. Eddy, Joost, Thedoor en Leon. Het initiatief kwam van Sam van Rooij - hulde voor hem)
Vandaag is Eddy jarig. Hiep Hiep Hoera. De schone jongeling (46) is op dezelfde dag jarig als Hitler. 20 april. Op die dag maakt de PvdA haar kandidatenlijst bekend. Verdriet en blijdschap. Ik feliciteer het liefdevolle lid van de commissie, Job van Amerongen. Hij heeft zijn best gedaan. En voor de rest ga ik er een tijdje helemaal niks van vinden, die lijst.
Femke. Alleen haar voornaam is genoeg. Een glimlachend gejuich stijgt op als haar naam valt in huize Duyvestijn. Als ze op tv verschijnt, verzucht mevrouw Duyvestijn: ‘Wat zegt ze dat toch goed!’. Ze slaat een arm om me heen. Mijn vrouw heeft moeite haar emoties de baas te blijven. ‘Femke’, fluistert ze. Maar zwijgt verder.
Wij aten vandaag ‘Wouter Bos’. De vegetarische 
God, wat was ze dronken, mijn Khadija, mijn moslima. Tien jaar terug. Het was zo’n hete nacht, zo’n zweterige nacht. Khadija was niet gewend te drinken, dus die lag al na drie glazen onder tafel. Op een gegeven moment keek ze naar haar glas en zei ze: ‘Van dat spul word je minder gelovig.’ Ik schonk bij. Maar vervolgens viel ze op mijn schoot in slaap. Mooie Khaijdija. Ik heb nog een kwartier haar zwarte haar gestreeld.
God, wat hielden ze van elkaar. Alexander Pechtold en Geert Wilders. Ze belden elkaar vaak. ‘Als jij nou de Koran verbiedt, dan noem ik jou levensgevaarlijk. Allebei twee zetels erbij. Hatseflats.’ Maar allebei piekten ze te vroeg en strompelen ze nu naar de finishlijn van 9 juni.
‘Op het allerlaatste moment kwam Van Oudenallen de zaal binnenstuiven. Nahijgend pleitte ze voor 'een burgervader- of moeder die heel lief en warm is'.’ (Uit Het Parool). Gonnie. Ooit de rooie voorvrouw van de automobielen in Amsterdam. Acht jaar lang zat ze in haar eentje in de Gemeenteraad. Koket rokje. Trippeltrappel, de trap af.
Daar liep hij, Wouter Bos. Op de Herengracht. Hij keek naar links. Hij keek naar rechts. En toen liep hij het partijbureau van de PvdA binnen. Hij was daar om een stukje van het partijprogramma te schrijven. Bij wijze van spreken had hij zijn lunchtrommeltje onder zijn arm. Het programma is vorige week gepresenteerd. Dat was dus de allerlaatste klus van Wouter. Vanaf deze week is hij officieel werkloos.
Voor politicofielen is dit een fantastisch jaar. Campagnes. Verkiezingen. Vallende ministers. En weer verkiezingen. Dan even uitrusten. Dan formeren. Er niet uit komen. Breken. Knallende ruzies. Een kabinet dat er twee maanden zit. Weer ruzie. Weer knallen. Dat is allemaal heerlijk hoogstaand theater. (verscheen eerder op 
Robbie Oudkerk. Hij wil burgemeester van Amsterdam worden. Dat gooit hij op tafel. Gewoon op een dinsdagochtend. En direct knalt zijn verleden er als een bloederige nageboorte achteraan. Hoeren. Snoeren. Snuiven. Op allerlei fora druipt de haat. Mensen dreigen te emigreren als hij ooit een serieuze functie krijgt. Robbie.
Daar zaten we. Eddy, Ebru en ik. Op een terras. We hadden net met de grote leider gegeten. Job Cohen. In het partijbureau. En nu moesten we er iets van vinden. Was het wat we ervan verwacht hadden? Is hij een man met visies, die bevlogen vertelt over de horizonten die we kunnen zien? Nee. Dat is hij niet. Het is een aardige man. Dat wel. Een vader. Zoiets.
‘Vrees ons niet, maar heb ons lief.’ Het gaat om de moslima. De gehoofddoekte moslima. In de 
Hij keek naar de grond. Toen over hem me heen. En toen heel verlegen langs me. Vorige week nam Ahmed Marcouch afscheid van ‘zijn’ Slotervaart. Hij vindt dat ingewikkeld, al die aandacht. Daar wordt hij timide van. Ook in die zin is hij een politie-agent. Een man die wel kan straffen, maar niet geaaid kan worden.
Gisteren sprak ik Lilianne Ploumen, president-directuer-generaal van de PvdA, bij het afschied van Ahmed Marcouch. 
‘Het is echt heel erg’, zei Ageeth Telleman tegen Jeroen Pauw woensdag. Het ging over zestig jaar PvdA-dominantie in Amsterdam. ‘Arrogantie.’ Dat woord viel vaak. ‘Bestuurscultuur die je niet wilt.’ Ze trok er ook een vies gezicht bij. Ze denkt dat het goed is voor de stad als de PvdA een keer niet regeert. (Uit de Echo van deze week)
Wat is er toch met Geert? Hij is de weg kwijt. Hij dwarrelt. Hij draait. Terwijl de lente vrolijk feestviert, lijkt Geert de herfst in zijn hoofd te hebben. Zijn blaadjes vallen. De 
Vandaag is de heer J. C van N. gestorven te J. Hij is geëxecuteerd. Ik ben er al de hele dag bezig. Het is een oude zaak. De moord op Van N. was er één met voorbedachte rade. De politie weet wie de daders zijn, de joden. Maar de rechter waste zijn handen in onschuld, zodat er niemand is gearresteerd. Complexe van de zaak is dat J. C. van N. na zijn executie opgestaan is.
Ik ben een beetje verliefd op Tineke Huizinga. Elke keer vraag ik me af waarom. Ik weet het niet. Het is die oogopslag. Het is dat christelijke haar. Het is die goddelijke blik. Die broek. Die hakjes. Die nylon kousjes. Die stem. Ik kan niet naar haar 
