Een klein autootje op de A10. Met daarin Sint (zonder mijter) en Piet (zonder pruik). Ze hadden ruzie. Ze sloegen elkaar. Piet reed. Sint toeterde. Ik stond ernaast en keek naar het tweetal dat samen met mij in de file stond.

Dan woon je echt in Nederland. Met Sint en Piet in de file. Het regende. Het waaide. Het was tegen zessen en de maan scheen nergens door de bomen.

Een paar jaar geleden zag ik Sint en Piet op een bankje vlakbij mijn huis zitten. Ik woonde toen nog op de Koninginneweg tegenover een groot hotel. Daar zette ik mijn fiets op slot, terwijl ik luisterde naar hun gesprek. Zij zaten op het bankje verderop.

Ze fluisterden. Piet schuifelde met haar voeten. Sint nam het woord: Ik kan Annemarie nu niet alleen laten. Niet alleen met de kinderen.

Piet keek naar de hemel. Het is kiezen, Kees. Kiezen tussen Annemarie en mij. Ze wilde haar zinnen zo strak mogelijk uitspreken, maar alle woorden bibberden.

Sint had dat feilloos in de gaten. Hij ramde met zijn staf op de grindtegels. Dat kun je niet maken, zei hij. Zonder er verder een woord aan vuil te maken, beende hij weg. Hij keek mij even aan toen hij me passeerde. Toen stak hij de weg over. Toen er een auto vrolijk toeterde, had hij weer in de gaten hoe hij er uit zag. Als Sint. Zijn ‘heerlijk avondje’ moest nog komen.

 

Deze column verscheen eerder in De Echo