Ik liep over de Wallen. Nu ze er nog zijn, besloot ik er van te genieten. Het zullen best allemaal boeven zijn, die uitbaters. En die vrouwen zien er inderdaad niet gelukkig uit. En toch. De Wallen. Het blijft uniek. Zeker nu het koud, nat en glad is.

Een man in een lange bruine jas fluistert naar een negerin die haar deur op een kier heeft gezet. Ik vang flarden van een gesprek op. 'Alleen even pijpen.' Hij kijkt smekend. 'Moet dat zo duur.' Hij doet een poging tot een glimlach. Maar nee. De vrouw is onverbiddelijk. En dus loopt de man door. Dat doet hij iets te snel, waardoor hij tegen een groepje Marokkaanse jongens aan loopt. Een jongen met een leren jasje valt – door de gladheid – direct om en de man in de bruine jas valt er bovenop. Even kijken ze elkaar aan. Hun monden zijn dichtbij elkaar. Ze zouden kunnen gaan zoenen. Maar dat gebeurt niet. De jongen geeft de man met zijn bruine jas een duw waardoor deze van hem afrolt: 'Flikker op, vent.'

Einde schouwspel. Maar je hoeft maar even te blijven staan om het volgende schouwspel te zien. Een stel uit Polen. De man kijkt vol begeerte. Daardoor rukt zijn vrouw zich los en loopt boos verder, zwaaiend met een arm. Ze zegt ongetwijfeld iets onaardigs. Misschien moet Cohen ook naar de verhalende kant van de Wallen kijken, voordat hij de boel sluit.