‘Boaz Kees is geboren.' Dat sms-te Lodewijk Asscher. Een kort berichtje. Maar toch. De warmte schoot uit mijn telefoon. Het past hem namelijk, dat vaderschap. Dit is zijn tweede zoon, geboren op 1 januari. Ik heb hem nog niet gesproken, maar ik weet dat hij glundert. Ik vrees dat hij welhaast licht geeft als hij op zijn fiets door de stad rijdt. Er zijn weinig mensen die zoveel licht geven, omdat ze zich een trotse vader mogen noemen.

En toch. Hij heeft een paar dagen vrij gehad. Vandaag mag hij weer aan het werk. Om de Wallen te saneren, om de jeugdzorg te hervormen, om van Amsterdam een topstad te maken. Je vraagt je af waar hij de tijd vandaan haalt om ook nog een kind te maken.

Ik heb zelf twee kinderen en ik weet dat je geen seconde meer over hebt, dat je totaal geradbraakt bent door de slapeloze nachten en dat je je vies voelt door de poepluiers.

Lodewijk lacht daar om. Waar ik af en toe een dag nodig heb om bij te slapen, weet je dat Lodewijk al die ballen in de lucht houdt. Hij zal zijn stukken lezen, terwijl hij een luier verschoont. Als er iemand is die kan multitasken, dan is hij het wel. Het liefst zou hij Boaz Kees meenemen naar al zijn afspraken. Terwijl hij luistert naar een pooier, geeft hij zijn kind liefdevol een flesje. Ik zie hem dat zo doen.