Ze vond het pijn doen. Haar vriend was grof in bed geweest. Hij had haar vernederd. Zelfs vastgebonden. Maar dat vond ze wel weer spannend, giechelde ze. Lijn 1, vlakbij het Leidse Plein. In de stoel naast me zit een meisje dat met iemand belt. Ze is de schaamte voorbij. Zelfs als ik haar even aankijk - als ze spreekt over het oprekken van de anus - praat ze gewoon door. Shirley maakt het allemaal niet uit dat ik naast haar zit en alles kan horen waar zij het over heeft.

Ik stap uit en loop over het plein. Ik heb Shirleys vriendje in gedachte. Ik zie een Ali B. achtige figuur voor me. Ik zie een bed met handboeien. Ik voel me eigenlijk vies. Ik ben ongewenst zwanger van beelden die ik in de tram van een meisje van vijftien kreeg. Shirley ging die dag winkelen. “En ik wil een nieuwe piercing in mijn navel.”

Amsterdam 2009. Dat zucht ik. Maar misschien ben ik wel te oud en niet modern genoeg. Ik denk aan Shirley’s billen en voel een plaatsvervangende pijn. Ook de tandarts fietst door mijn hersenpan. Ik hoor geluiden van boren. Ik hoor piepen. Ik voel iets schuren.

Bij de Mc Donalds bestel ik een hamburger. Je moet wat. Ik heb behoefte aan iets vies. Daar zit een jongen. In een Ali B. achtig pak. Hij belt. “Zullen we dat vanavond weer doen?” zegt hij, terwijl hij mij aankijkt.