De laatste keer dat ik Hem in levende lijve sprak, was ik nog een blinde fan. Ik kuste zijn handen. Kuste zijn voeten. Hij was nog beter dan zijn vader, Ahmed Aboutaleb. Hij reed niet in een geblindeerde Mercedes, maar hij liep gewoon rond, toen nog in een ski-jack met capuchons. Hij sprak de hangjongeren niet aan met ‘wat kan ik voor jullie doen’. Hij gaf ze een hamer en een sikkel om te werken. Als hij sprak, was ik niet een liefdevol lid, maar een verliefd lid.
Toen kwam de twijfel. Wat bedoelt hij toch? De liefdevollen belden elkaar. Hoezo mogen mensen in dienst van de overheid vrouwen de hand weigeren? In de gang van het stadhuis zei hij tegen me: “We moeten die mensen toch insluiten?” En ik vroeg “waarom eigenlijk?” Omdat ze anders misschien radicaliseren, zei hij.
Het was de tijd dat ik dacht dat Tariq Ramadan een goede invloed had op het integratiedebat had. Ik zat nog op de lijn van Ian Buruma – die hem het voordeel van de twijfel gaf en zoiets had van ‘baadt het niet, dan schaadt het niet’.
Maar Marcouch dramde door. Politieagentes moesten hoofddoekjes kunnen dragen. Koranlessen op openbare scholen. Een islamitisch stadsdeel. Al Qaradawi uitnodigen (voor 150.000 euro), omdat het goed was ‘voor alle Amsterdammers’. Ruimte voor de orthodoxie. De scheiding van kerk en staat die weinig voorstelt.
Ik trok het niet meer. Er ging geen week voorbij of hij stond met zijn Koran te leuren. Soms vroeg je je af of hij een wereldlijk leider is of een imam in staatsdienst.
Toen was het klaar. Mijn liefde was definitief weg. Ik ben nog niet zover dat ik hem als wolf in schaapskleren zie, maar hij is ook niet meer de herdershond die de (rode) schapen de juiste kant op beweegt. Hij gelooft dat God een grotere rol moet spelen in onze samenleving. Ik vind – om maar met Dick Pels te spreken – dat de democratie beter af is zonder God.
En dan straks een gesprek met de grote islamitische leider. Hatseflats. Ik ben benieuwd. Huilt hij als een wolf of mekkert-ie als een schaap? Zal hij me aan het wankelen brengen? Hij is een groot denker en spreker en weet zijn boodschap overtuigend te brengen. Het zou kunnen dat ik straks als moslim het stadsdeeelkantoor van Slotervaart verlaat.
Het zou kunnen. Het kan ook – hoewel minder plausibel – dat hij me positief verrast. Misschien wil hij een comité van ex-moslims oprichten. Misschien is hij homo geworden en vraagt hij me ten huwelijk. Of misschien zegt hij dat hij op de lijst van Wilders staat bij de volgende verkiezingen. Je weet het niet.
Zondagochtend. Een flets ochtendzonnetje sloop de tuin in. De kinderen speelden. Mijn vrouw sliep nog. Ik was tevreden. Toen kreeg ik een sms’je van Ahmed Marcouch. Hij vond dat ik lef had, omdat ik mijn woorden 
