Lieve LuXVoor
Het lag niet aan jou. Jouw dood is ons falen,
Onze verhalen als een afdalen in schuld en soms schoonheid.
Ik was je minzame minnaar. Je biograaf, je bibliotheek van woorden.
Ik was eigenlijk de geschreven Martijn de Greve, LuXVoor in woord gegeven.
Ik beschreef wat jij niet zag, je ontzaglijk mooie schoonheid.
Maar LuXVoor had eigenlijk geen 'ik'. Het had alleen een 'wij'.
Lange tijd was ik je stiekeme minnaar.
De minnaar die op vrijdagavond over je grootse, glibberige lichaam gleed,
die je bereed als een copulerende cowboy, alles in gedachte.
Ik bevredigde je met zacht tikkende vingers op een toetsenbord.
Ik lachte. Om jou. En om je gasten.
En ik kuste je zacht.
Alleen de lusten, niet de lasten.
Ik vree met je, zonder dat je het wist
En schreef thuis de woorden die weer werden uitgewist.
Ik schreef je lichaam. LuXVoor
Ik schreef je belichaming van een generatie, mijn generatie.
Ik schreef je handleiding voor de toekomst.
En ik beschrijf nu je loden dood.
Nog een laatste keer. Martijn glijdt met zijn zijdezachte hand langs je wang.
Maud heft haar glas, maar kijkt glazig voor zich uit.
Marc, de hertog die hier koning werd,
Elise die in de drank ging.
Femke die zwanger werd.
Winnie. Ageeth. Robert. Ian. Nabil. Hans.
En natuurlijk. De minnaar der minnaren. De stuiver tussen de centen. Rienk Stuive.
Ze hebben je allemaal liefgehad.
We lachen nu. Zachtjes. Lafjes. Lieflijk. Lijdzaam.
Maar diep van binnen doet het pijn. Zeurt er een zeurende pijn.
Want de dood werkt niet geestdodend. Integendeel. De dood wekt op
En laat de nek draaien. Draaien naar achter. Naar het verleden.
Want dat is het. Weemoed. Weldadige weemoed in een onwerkelijke werkelijkheid.
Bos. Cohen. Ze kwamen in vrede.
Rottenberg. Scheffer. Ridders van de rede
Oudkerk. Marcouch. Mannen die het antwoord vermeden.
Pechtold. Rutte. Het was hier dat ze overleden.
Ze kwamen. Ze gleden. Ze versneden hun zeden.
En ideeën. Die hadden we. Die klotsten tegen de plinten.
Van die lieflijke, van die liederlijke, van die lovenswaardig leuke ideeën,
Die als gedweeë zeeën kabbelden.
Die niet knalden, maar gleden als sokken over het parket.
Jouw parket, LuXVoor.
Wij zeiden jouw woorden. Wij nodigden jouw gasten uit. Wij schreven jouw boek.
En nu – lieflijk leuke LuXVoor – nu hebben we je dood gemaakt,
zodat we altijd bij je kunnen zijn.
In gedachten. In vrede.
LuXVoor. Je was onze boot.
En nu staan we op de steiger en duwen je van de kant.
Vaarwel.
Vanavond begraven we 
