Het Amsterdams college ligt op apegapen. Het is de Noord-Zuidlijn. Die graaft letterlijk het gat waar burgemeester en wethouders indonderen. Wat ik begreep, komen er namelijk nog een paar tegenvallers. Van die hele rare. Waarvan iedereen denkt: waarom hebben ze daar niet aan gedacht?

Er is inmiddels een commissie gevormd die alles onderzoekt. Die staat onder leiding van de christen Maurice Limmen. De onderste steen moet boven komen. Maar het punt is dat die te zijner tijd vanzelf boven komt in één van die drassige bouwputten. De commissie zal iedereen horen en dan in haar eindrapport spreken in termen als: ze waren naïef. Ze waren goedgelovig. Ze waren dommig.

En dan? Dan niks. Immers alle partijen stemden destijds mee. Alle partijen vonden dat die lijn er moest komen. En toch. De verwachting is dat het college het rapport niet overleeft. Er moeten koppen rollen. En als nu Maarten van Poelgeest opstapt, stapt iedereen op.

En dan? Dan komt er een nieuw college. Zelfde mensen: 'De stad moet toch bestuurd worden.' Zelfde ideeën: 'Die metro moet er gewoon komen.' En de mensen van toen, die al die naïeve besluiten namen? Die hoor je niet meer. Die praten niet meer. Die richten zich op hun huidige werk en spreken zinnen als “met de kennis van nu had ik anders beslist”.

Drie keer zo duur. Tien jaar te laat. Maar dan blijkt het onmogelijk er ook treinen doorheen te laten gaan.

Zoiets.