Bij elke verhuizing denk ik weer aan mijn eerste. Toen ik naar Amsterdam kwam. Met een koffer vol dromen. Ik zie mezelf nog staan, in een lentezonnetje op het Bonaireplein (De Baarsjes), toen ik dacht: nu begint het. De grote schrijver is vandaag geboren. Ik ben de vader. Amsterdam is de moeder. Het leven is begonnen. Tevreden trok ik aan mijn sigaret.

Je ziet ze vaak lopen door de stad. Dromers. Jongens met kapotte spijkerbroeken. Meisjes met korte rokjes en een onzekere blik. Geweldig. Ze consumeren de stad, ze laten zich voeden. En Amsterdam kijkt naar ze, glimlachend. Heerlijk.

Ik weet nog dat ik voor het eerst in het Vondelpark liep, net twintig, nog amper haar op de kaken. De lentebloesem stoof door de lanen. Meisjes van dertig jogden over de paden. Ik schreef in mijn opschrijfboekje – dat ik altijd bij me had – dat ik vandaag voor het eerst met Amsterdam gevreeën had.

Vooral nu het weer lente is en ik met een kinderwagen in datzelfde park loop, denk ik aan die eerste vrijpartij. Amsterdam was lief voor me. Zoals Amsterdam voor iedereen lief is, als je maar blijft dromen.