De homo in Marcouch is wakker. Heerlijk wuivend staat hij aan de Sloterplas. Homocafé. Homoparades. Homonota. Ahmed Marcouch toonde afgelopen week weer dat hij een merkwaardig politicus is.

Ik was klaar met de moslim in Marcouch. Hij had dat drammerige van een evangelist. Hij toonde zijn liefde voor ‘schriftgeleerden’ die geen vrolijke uitspraken deden en verzon tal van idioterieën als koranlessen op openbare scholen, hoofddoekjes voor politieagentes en zelfs een plan om een ‘bloeiende moslimgemeenschap’ te laten floreren in zijn stadsdeel.

De overdaad aan religie trok ik niet meer. Tot vorige week, toen hij met een roze zakdoek stond te wuiven. Want, laten we wel wezen: wat hij nu gedaan heeft – met die homonota - is een huzarenstukje. In de islamitische en Marokkaanse gemeenschap is dit geen makkelijk onderwerp. Zoals het ook niet eenvoudig is de Marokkaanse gemeenschap een spiegel voor te houden. Daar is moed voor nodig. Marcouch is een mooi voorbeeld van hoe je volgens de nieuwe PvdA-normen moet ‘confronteren’, zei Wouter Bos. Want dat is het. Hij knalt er in. Hij polariseert. Hij provoceert. En dan bereik je iets. Namelijk emancipatie.

Marcouch. Hij heeft de lente in zijn kop. Zoveel is duidelijk. En nu hoop ik dat het zonnetje blijft schijnen. Dat zijn oogjes blijven flikkeren. Er is namelijk nog veel te doen, want ook vrouwenrechten, vrije partnerkeuze en afvalligheid zijn levensgrote problemen in zijn stadsdeel. Niet alleen de homo’s, maar ook de ongelovige Fatima’s moeten zich vrij voelen.