Wat denk je, als je gas geeft? Als je het eerste hek doorbent? Als je de eerste oranjeganger omver rijdt? Als je het gas nog verder indrukt? Als je zwarte Suzuki Swift stuitert? Als je nog twee, drie, vier, vijf mensen…? Heb je dan ineens vrede? Vrede dat je grijze leven ineens zwart wordt? Of wat?

Dan komen de beelden uit Huissen – waar hij woonde. Mensen die Karst gekend hebben. Tenminste, waar ze hem langs zagen komen. Kennen deed niemand. Hij was teruggetrokken. Niet iemand die dit zou doen. Dat zeiden ze ook van Volkert. Ook van Mohamed. Maar ook zij deden het. Ook zij wisselden een asgrauwe leven in en wilden dood.

Weinig contact. Ik denk aan iemand die even verderop woont. Ook een eenzame man. Groet zelden. Draagt een zonnebril. Verwaarloost zijn huis. En laat niemand binnen. Klinkt gek, maar ik ben wel eens jaloers op hem. Vanwege die leegte. Vanwege die onaangepastheid.