Hè, gezellig weer. Een columnistenoorlog. Bij Het Parool gillen de columnisten weer als keukenmeiden. Theodor Holman vindt dat moslim-neven en nichten rustig fukkie fukkie mogen doen, zodat hun soort daardoor zwakker wordt. Dit gaat ver. Te ver, naar mijn idee. Maar Prem Radhakishun gaat nog verder. Die vindt weer dat Holman (en ook Max Pam) racistisch is en een vieze, vuile teringlijer. Wat een niveau. God, wat mis ik Martin Bril op zulke momenten

Wat Theodor precies wil, weet ik niet. Hij lijkt de grens op te zoeken. Hij treitert, zuigt en kielhaalt. Maar echt veel pijn doet het ook weer niet. Hij overtuigt soms. Soms ook niet. Ik geloof niet dat diens ‘slachtoffers’ zich erg druk maken om zijn woorden. Ze prikken. Je weet dat het Theodor is.

In zijn woorden zat vroeger iets ‘zwarts’. Iets treurigs. Iets zurigs ook. Iets Reviaans. In zijn mooiste columns kwam zijn hond voor. Met name als Theodor er achteraan hobbelde in de motregen, als er in de bosjes iemand flink genomen werd, als er een meisje met een geel regenjack voorbij fietste. Als hij dat beschrijft, is hij mooi somber. Dan voel je de eenzaamheid. Prachtig. Dan drukken zijn woorden op je gemoed en voel je met hem mee. Laatst nog met die neukende pubers in zijn portiek. Maar dat soort columns lees ik weinig van hem. Helaas.

Prem is een ander verhaal. Prem maakt continu onderscheid tussen witte en zwarte mensen. Maar als andere mensen dat doen, zijn ze direct racist. De man is in interviews - met zijn klaterende woordenwaterval - niet serieus te nemen. Een clown. Als columnist heeft hij nog nooit iets moois geschreven. Hij was televisiemaker. Hij maakte mooie dingen. Over stenengooiende etters. Over het onderwijs dat niet deugt. Dat kan hij. Columns schrijven niet.

Prem zal waarschijnlijk de zak krijgen van hoofdredactrice Barbera van Beukering, zo meldde Paul Arnoldussen in Het Parool. Ook met Theodoor is een stevig woord gewisseld. Of hij ook zijn Paroolpen moet inleveren, weet ik niet. Wellicht komt hij er van af met een taakstraf. MIsschien tien rondjes door het vondelpark lopen in een miezerige meiavond - met veel gelukkige mensen om hem heen. Wellicht dat hij dan weer mooie woorden schrijft.