Ik werk tegenwoordig op het partijbureau. Het politburo. Het epicentrum van de sociaaldemocratie. Aanvankelijk dacht ik met mijn liefdevolle geluid op een muur van onbegrip zou stuiten. En ik dacht dat ik – analoog aan Gordon – gillend naar huis zou gaan als ik al die verzuurde partijtijgers bij elkaar zou treffen. Wouter Bos gebruikte de grap vorige week – bij de heropening van het pand aan de Herengracht nog een keer: Als je drie PvdA’ers bij elkaar zet, heb je een milieuvergunning nodig, vanwege de zuurtegraad..
Maar nee. Niks van dat alles. Ten eerste de sfeer. Die is uitstekend. Jonge mensen. Frisse meningen. Ook onze grote leider – voorzitter Ploumen – is vriendelijk, vrolijk en inspirerend.
Dan de staat van de partij. Want op de Herengracht kun je het voelen. Je voelt de vibraties van de leden. Je voelt de nukkigheden van de afdelingen. Stop hier een thermometer in en je weet hoe de partij er voor staat.
Niet goed. Er heerst tobberigheid. De PvdA zit niet lekker in haar vel. Dat merk je aan alles. Hoewel we een prachtige positie hebben in het debat – bijvoorbeeld over Europa – voelen we ons niet prettig dat offensief te brengen.
Ook op straat merken PvdA’ers weer die wrok van 2002, toen alles wat rood was gekleurd een flinke tegenwind te verduren kreeg. Ook nu worden we niet vertrouwd als het gaat om het aanpakken van de bonussen. Hoewel Wouter Bos alles uit de kast haalt, is het niet genoeg. “Jullie doen maar wat…”
De PvdA is een mooie vrouw, maar worstelt met zichzelf. Een midlifecrisis. Ze loopt gebogen door de straten en schrikt van zichzelf als ze zich in een winkelruit weerspiegeld ziet. Frisse jongens en meisjes lopen haar voorbij alsof ze lucht is.
Wat veel mensen zich afvragen, is ‘waar staat de PvdA eigenlijk voor’. En dan zeggen wij ‘sterk en sociaal’. Maar dat is te vrijblijvend. Alsof je tegen je kind zegt: ik geef je te eten en leer je lezen. Voor een goede opvoeding is meer nodig dan een paar lege woorden.
Het moet dus anders. Bij mij komt de term ‘nieuw’ elke keer boven. De ‘nieuwe PvdA’, een ijzersterk merk dat met trots gedragen wordt. Dat weer met gebalde vuist praat, dat haar rug recht houdt, dat oude termen als emancipatie en volksverheffing weer afstoft. Vrijheid, gelijkheid en broederschap. Ja. Heel simpel eigenlijk.
Vanaf juni ga ik daar aan werken. De nieuwe PvdA. Met frisse mensen. Frisse ideeën. En met trots en passie. Hatseflats.
Marcel Duyvestijn is liefdevol lid van de PvdA en publicist en columnist
