Voor politici werkt dit. Campagne voeren werkt louterend. Even een middag met de billen bloot. Politici gaan weer nadenken. Die gaan weer iets voelen wat ze in raadszalen en parlementen niet voelen. De mens. De burger. De kiezer. Luisteren is niet hun vak, maar soms moeten ze wel.

Daarnaast moeten ze naar hun eigen spel kijken. Want waar kijken we eigenlijk naar. Neem alle reacties op het stuk van Mark Rutte over vrijheid van meningsuiting. Natuurlijk, handig is het allemaal niet – met die holocaust -, maar om nou direct de Tweede Wereldoorlog erbij te halen, zoals Maxime Verhagen deed, gaat toch echt te ver.

Ook de (geslaagde) poging van Geert Wilders weer een stap verder te zetten en een verkrachtte vrouw te misbruiken om het failliet van het linkse denken aan te tonen, toont aan dat het weer niet om de inhoud gaat, maar alleen om geschreeuw. Door een enkel citaat van een journaliste - die door de Taliban was gegijzeld en verkracht – uit zijn verband te trekken, toont hij aan dat het alleen om effectbejag ging. Hij had haar boek ook niet gelezen. Zwakke beurt dus.

Maar het is symptomatisch. Ze doen het allemaal. En Wilders werkt al honderd jaar in de Haagse politiek en weet dus uitstekend dat je scoort als je telkens een stapje verder over de lijn zet. Ook de ‘flapdrol’ van Marijnissen hoort in die traditie. Wat de inhoud van zijn betoog was, weten we niet eens.