‘En als Jezus dan terugkeert…’ Zijn vinger wees naar de hemel. Zijn ogen doorboorden mij. Heerlijk. Ik dompelde me onder in zijn woorden. ‘Jezus zal ook u opnemen.’ Ik voelde warmte. Een trilling. Achter hem zag ik het Centraal Station. Haastige mensen krioelden om me heen. Taxichauffeurs schreeuwden. Een vrouw met een rood jurkje rende naar haar perron. Haar borsten knalden vervaarlijk heen en weer.

De man stond in het midden van die hectiek. Hij stond met zijn rug tegen de afscherming van de Noord-Zuidlijn. Hij sloot zijn ogen en stak twee vingers in de lucht en ging op zijn tenen staan. Het leek alsof hij zijn Jezus wilde aanraken. Een tram tringelde zijn woorden weg. Maar toen het weer rustig was, riep hij dat met Pinksteren de discipelen met andere tongen zouden spreken.

Hatseflats. Stel je voor dat hij het echt is. Matthias. Johannes. Of misschien wel Lucas. Of een andere apostel. Terug uit de hemel om ons op aarde te vertellen dat we gered worden. Niemand die hem gelooft. Sterker: niemand die hem ziet staan. Amsterdam laat hem links liggen.

En dus stak ik mijn hand uit. ‘Hallo.’ Hij keek verbaasd. Dit had hij niet verwacht en hij wist dus niet wat hij moest zeggen. En ik ook niet. Toen was het stil. Maar gelukkig verbrak een Surinaamse jongen het zwijgen. ‘Fawaka bitch.’ Achter mijn rug omarmde hij zijn ‘matti’. We keken allebei om. ‘Jezus man’, zei de ander.