‘Lus jij dat wel?’ Mijn zoon wordt regelmatig staande gehouden door gerimpelde opa's die zijn ijsje ter discussie stellen. De goedbedoelende grijze glimlach maakt het er niet beter op. Mijn zoon kruipt altijd achter mijn rug, zijn ijsje dicht tegen zich aan houdend - doodsbang dat die ouwe zijn magnum afpakt. Ik heb zelf ook moeite om dan te zwijgen. Praat eens normaal. Misschien zit daar wel het probleem van de PvdA. We zijn grijs en komen over als een bedreiging. We nemen de mensen niet serieus. . Niet over de klachten over Europa. Niet over de klachten van een verkleurde wijk. En wat zeggen we? ‘Waarom vindt u ons niet aantrekkelijk?’

Ik zucht. Ik steun. Ik wil zwemmen in een oceaan, maar lig droog te zwemmen in een pierebadje met een bodempje water. En zelfs nu nog zie ik het water weglopen.

En Geert bouwt lustig voort aan zijn imperium. Het is bewonderenswaardig dat hij nu niet als een dolle aan alle verkiezingen meedoet. Hij laat zien dat hij de les van de LPF geleerd heeft, dat je heel zuinigjes omhoog moet klimmen en niet met idioten de hemel moet bestormen.

En toch. Geert zal een keer de teugels moeten laten vieren. Hij heeft zijn kamerfractie onder de duim. Maar hij kan niet vanuit Den Haag aan al die touwtjes trekken. Hij zal een partij moeten opbouwen. Of een organisatie. Of een beweging. Hij leunt nu alleen op zijn eigen populariteit. En dat hou je niet eeuwig vol.

Één ding is duidelijk: als politicofiel worden het mooie tijden. Als liefdevol lid wordt het wellicht nog mooier. Maar dan moet wel de volledige revolutie tot stand komen.