Amsterdam is van Wilders. En de PvdA is niet meer de grootste. Wie dat een paar weken terug beweerde, zou voor gek zijn uitgemaakt. Ook dat het rommelige D66 – dat nog geen 'deuk in een pakje boter slaat' met twee apathische raadsleden– de grootste is geworden, is van de gekke. Dat het dromerige GroenLinks even groot is als de PvdA. Ja, dat er een coalitie mogelijk is zónder de PvdA. Je zou het niet in je hoofd halen.

 

En toch. Het is mogelijk, na de Europese Verkiezingen.

Ach, er is wel meer mogelijk dat ooit onmogelijk was. Dat banken overeind gehouden moesten worden, had ook niemand verwacht. Dat Opel in de uitverkoop zou gaan. Dat AZ kampioen zou worden. Dat de Noordzuidlijn in 2050 een keer rijdt voor 10 miljard. Dat Geert Wilders thee drinkt met een haatbaard in de Westermoskee. Uiteindelijk wordt ook hij een GrachtengordelGeert – een normaal verschijnsel. Het is allemaal mogelijk. Heerlijk.

En de stad? Die blijft zoals die is. Dat is eigenlijk wel zo prettig. We zijn straks armer. Geen werk meer. Misschien zijn we ook wat harder tegen moslims. En misschien verzint iemand dat er een metro komt van oost naar west. En toch. Uiteindelijk verandert er niks. De zon zal schijnen. En ik zal bier drinken op een terras dat uitzicht biedt op een jonge studente die een boek over Freud leest. Daar zal geen politicus iets aan veranderen. En dat is helemaal niet erg.