Hij hield weer een geweldige toespraak. Barack Hussein Obama sprak in Egypte en raakte weer een paar harten. Toenadering. Geen arrogantie. Vrede. Je voelde dat het deze kant op gaat. En toch. Er bleef iets hangen. Een graatje in je keel van een heerlijk dikke vis. Vandaag kwam dat graatje los door een mooi stuk in De Volkskrant van Maurits Berger.

De Amerikaanse president sprak zijn toehoorders aan als moslim. Als gelovige. En niet als mens. Datzelfde doet Ahmed Marcouch geregeld. Die heeft het ook over ‘dialoog met moslims’ en ‘een bloeiend moslimstadsdeel’. Terwijl het toch om de mens gaat, als individu. En niet wat hij verder in zijn vrije tijd uitspookt - het bidden tot god.

Dat kun je doen in de moskee. Of vanaf de kansel. Daar kun je mensen aanspreken met 'beminde gelovigen'. Dan kun je ervan uitgaan dat er gelovigen tegenover je zitten. Maar als je een wereldlijk leider bent – en dat zijn beide heren nog steeds – dan zitten er ‘mensen’ naar je te luisteren. Dat die mensen veelal gelovig zijn, doet er verder niet toe. Geloof is ook maar een mening. Het menszijn is belangrijker dan diens geloof.

Mooie oneliner, al zeg ik het zelf.

Misschien Obama toch een keer uitnodigen en hem deze liefdevolle woorden in de mond leggen. ‘Geloof is ook maar een mening.’