Hij kan mooi boos worden. Eberhard van der Laan. Hij had twee weken terug al aangekondigd dat hij die Wilders nu een keer frontaal ging pakken. En vandaag was het zover: In Het Parool: Hij 'generaliseert en kiest pseudo-oplossingen die ver van de rechtsstaat afstaan'. Dat kan zo zijn, maar waarom kankeren op je tegenspeler, terwijl je er ook gewoon voorbij kunt gaan.

Is dat niet sowieso de idiotie van het politieke gevecht? Alles draait om Wilders. Ik las zelfs een artikel over Dutch-populistisch design in NRC Handelsblad, waarin een kasteel-achtige woonwijk als ‘rechts’ werd gezien. Maar ook het beeldmerk van Trots op Nederland door de mangel gehaald werd. Eigenlijk blijven alleen de sportpagina’s verschoond van onze blonde Mozart.

Als iemand vals zingt, kun je dat tegen diegene zeggen. Maar je kunt ook zelf heel zuiver gaan zingen. Als je een Mattarazi-achtige tegenstander hebt die jouw (Zidanes) zus een hoer noemt, kun je hem ook met een virtuoze schaar voorbij spuiten.

Zo is het ook met Wilders. Speel je eigen viool. Dien hem van repliek als hij iets tegen je zegt. Maar vertel voor de rest je eigen verhaal. En dat doet Eberhard goed. Hij zit op de goede weg. Eigenlijk is hij nu pas los. Een half jaar Vogelaristisch puinruimen heeft hem zijn rug gekost, maar nu is hij wel klaar voor duidelijkheid. Emancipatie. Het staan achter mensen die zich willen bevrijden van religieuze en culturele banden. Volksverheffing. Gelijkheid. Vrijheid. Het gaat allemaal gebeuren in die Eber Hartwijken

Eberhard heeft Wilders helemaal niet nodig. Laten we dit interview maar beschouwen als een ‘even het ventieltje van de frustratie losdraaien’.