Marijke Vos fietst altijd rechtop. Alsof ze over iedereen heen wil kijken. Door haar wat hangende oogleden, lijkt ze arrogant. Maar waarschijnlijk is ze gewoon onzeker. Het zit haar namelijk niet mee de laatste tijd. Ze wilde oude auto’s uit de stad weren en dat werd een fiasco. Vervolgens hield ze dat ook nog eens eindeloos onder de pet.

Wethouder Vos is zo’n typische GroenLinkser. Beetje dromerig en tegelijk betweterig. Eigenlijk fietsen ze allemaal in een bakfiets vol viooltjes en lachen ze naar elk geveltuintje. Het groeten van de bloemetjes en de bijtjes is een dagtaak. Het heeft iets leuks en tegelijk iets naïefs. En toch. Het ademt. Het bonst. En ze houden altijd de moed erin. Sterker nog: de slogan is nu: ‘zin in de toekomst’. En dat geeft een aangenaam gevoel, alsof de jaren zestig net afgelopen zijn.

Vorig week werden die positieve tuinbroeken van GroenLinks bijna de grootste partij van Amsterdam. Alleen de kosmopolitische optimisten van D66 bleven hen voor. De PvdA werd derde. Geert Wilders volgde hen op de hielen. Betekent dat dat Amsterdam klaar is voor groene en democratische vrolijkheid?

Lachen, dat is het devies. Lekker schoffelen in het Vondelpark. De Dam met gras en weed bezaaien. Geef die rondhangende Marokkanen een volkstuintje aan het spoor. Nut en Genoegen –als integratieproject. Zou het dan goed komen met Amsterdam? Ik betwijfel het. GroenLinks en de macht. Dat is toch als een schoffel op het asfalt.