‘Er is hoop. En deze modderfokker gaat het brengen.’ Hij was zo stoned als een garnaal. Hij zei later hetzelfde tegen de pilaar naast me. Hij kon de toespraak van Lodewijk Asscher, gister in een school in Amsterdam West ook niet uitzingen. Een stuk of honderd PvdA’ers konden dat wel. Robbie Oudkerk en Lilliane Ploumen knikten instemmend en veegden een traan uit hun ooghoek.

Hij was nerveus. Hij had twee minuten nodig om warm te draaien, glimlachte iets te veel, maar stuiterde daarna met een inspirerende toespraak door de zaal. Over emancipatie. Over vrijheid (die geen vrijblijvendheid is). Over Onderwijs. ‘We zijn toch sociaaldemocraten om iets te veranderen.’

Er is hoop. Modderfokker.

De enige nog levende PvdA’er die hij noemde was Eberhard van der Laan, de nieuwe held van de PvdA, de Jan Schaefer van deze tijd. Maar hij noemde ook het rijtje Amsterdamse wethouders in wier sporen hij trad. Wibaut. De Miranda. En Robbie Oudkerk (zag je Robbie Oudkerk denken – maar nee, hij werd niet genoemd.)

Hij citeerde Wibaut:

Er is één land, de wereld
Er is één volk, de mens
Er is één geloof, de liefde.

Daar kan maar één woord op volgen: hatseflats.

Na de verkiezingen van 4 juni was ik een week van de kaart. Ik was boos. Ik heb zelfs even gedacht mijn lidmaatschap op te zeggen. Klaar was ik. Afbreken en opnieuw beginnen. Maar sinds gisteren ben ik weer blij. Er is hoop. En deze modderfokker gaat het brengen.