Aangezien ik diep in mijn hart graag een devoot gelovige wil zijn, maar geen geloof kan vinden, heb ik me in de sociaaldemocratie gensesteld. Over het sterven en de wederopstanding. 'Terug naar Jezus. Als hij straks opstaat, zullen zijn volgelingen boeken schrijven. In die zin zijn René Cuperus en Paul Scheffer de Paulus en Petrus van de partij.' Een column geschreven voor
www.pvda.nl
Een druilerige vrijdag in juni. De dag na de verkiezingen. Op een heuvel staat een kruis. Daaraan genageld de PvdA. Het hoofd hangt. Bloed druipt langs de paal. Ze voelt zich vernederd. Bespuugd. De vrouwen wenen met hoofddoeken om. ‘Was dit het nou?’
Nee. De PvdA is niet dood. Want we weten hoe het afloopt. Uiteindelijk wordt het lichaam weliswaar in een graf geduwd en wordt er een steen voor gerold, maar dan begint het pas. Dan staat namelijk dat lichaam op en babbelt ze met de discipelen. Vervolgens strooit ze de heilige geest over diezelfde volgelingen uit. Zij spreken daarna ‘met andere tongen’.
Hatseflats.
Toen ik vanochtend wakker werd, wist ik het. Het geloof in de sociaaldemocratie moet terug. Geen geneuzel meer. Geen gemiereneuk. De sociaaldemocratie is toch een geweldig verhaal om te vertellen. Dat doe je met je rug recht en je vuist omhoog? Verdomme.
Ook Jezus moest lijden. Jezus was ook een sociaaldemocraat. Een drammer die in zijn verhaal geloofde. Net als Mohammed. Die liep ook lange tijd te hannesen in die grot en een beetje te tobben. Maar uiteindelijk stonden ze op en verspreidden ze hun geloof op voortvarende wijze.
Zo moet de PvdA ook weer opstaan. Laten we wel wezen. Een groot gedeelte van het verhaal is al gelukt. Gelijke rechten voor iedereen. Emancipatie van arbeiders en vrouwen. Een rechtvaardige, seculiere samenleving.
We zitten nu in de tussenfase. De ‘wat nu’ fase. Tobberigheid is alom aanwezig. PvdA’ers herken je tegenwoordig aan hun gebogen hoofd. Dat is nergens voor nodig. De PvdA kan trots zijn op wat ze bereikt heeft. Maar het is nu tijd voor een nieuw bindend verhaal. Het mooie is dat de oude woorden nog steeds van toepassing zijn. Emancipatie. Volksverheffing. Vrijheid. Gelijkheid en Broederschap.
Integratie is de grootste uitdaging van deze tijd. Het gaat nu om de Fatima’s die zich willen bevrijden van religieuze en culturele banden. De integratienotitie was een goede aanzet. Meedoen door werk en onderwijs. Maar ook door mensen te bevrijden van dogma’s en sociale controle.
Dat de PvdA zelf het boetekleed aantrok over het verslechterde onderwijs is een ander punt op die weg. Maar er is meer. De verdergaande globalisering wekt angsten die we niet moeten afdoen als irreëel. Ook de toenemende hufterigheid verdient een stevige aanpak. Inderdaad, normen en waarden. We moesten er om lachen toen Balkenende daarmee kwam, maar hij had wel een punt. Dat punt is een PvdA punt.
Terug naar Jezus. Als hij straks opstaat, zullen zijn volgelingen boeken schrijven. In die zin zijn René Cuperus en Paul Scheffer de Paulus en Petrus van de partij. Hun boeken zijn aanknopingspunten voor een nieuwe PvdA, een nieuwe sociaaldemocratie. Dat is geen religie. Maar je mag er wel in geloven.
Halleluja.
Vaak twijfel ik aan mijn geloof. Vaak twijfel ik aan mijn profeten. Maar dan schijnt ineens de zon weer. En is het geloof in de sociaaldemocratie terug en schijnt mooier dan ooit in het volle lentelicht. Weg met het cynisme. We hebben weer zin in de toekomst en zeggen ‘ja’ tegen de nieuwe PvdA.
Amen.
Deze column verscheen eerder op www.pvda.nl
