Om zes uur vanochtend stond Lucas naast mijn bed. ‘Pappa, jij moet slapen. En ik moet taart bakken. Het is Pappadag.’ Hij is er al dagen mee bezig. Onder zijn bed lag een zelfgemaakte kartonnen stropdas die hij op de crèche gemaakt had. Mijn andere zoon had een medaille gemaakt. Ik ben zijn number one. Van mijn derde ‘zoon’ kreeg ik alleen een sms’je: 'Onze kandidaat – Mohammed Mahandis is voorzitter van de JS geworden. Hij is daarmee de eerste jongere met een baard die voorzitter wordt.

Gisteren mocht ik op het congres van de JS het liefdevolle geluid uitleggen. Mijn zoon interviewde me. Waar gaat dat nu eigenlijk om, dat liefdevolle? Dan merk je dat er nog een hoop te doen is. “Maar geloof hoort toch bij een opvoeding?”

Het enige dat me kwalijk genomen werd, is dat ik als liefdevol lid geen opiniestukken meer moet schrijven, maar ‘daarentegen bijvoorbeeld een campagnebijeenkomst kan organiseren’. Ik mocht natuurlijk wel mijn grieven op het congres in een motie kunnen gieten. Dat wel. En ik mocht het zelfs in de Rood schrijven, het clubblad van de PvdA. ‘Want van ruzie komt alleen maar chaos. En daar houden mensen niet van.’

Die laatste had ik vaker gehoord. Het laat de deplorabele staat van de partij zien, als mensen roepen ‘bij mekaar te blijven en je kritiek intern te houden.’