Haarlem, 22 juni 2009
Beste Wouter,
Ik mis je. Modderfokker. Laat ik daar maar mee beginnen. Dan weet je direct waarom ik je schrijf. Ik mis vooral de charismatische, eloquente, beminnelijk lachende modderfokker die de hoop bracht. Die me weer intens van mijn eigen partij liet houden. Die rechtop stond, ook als er tegenwind was. Nu zie ik vooral een tobberige penningmeester van een voetbalclub in nood. Het spijt me.
Ik zie vooral je lijden. Toegegeven: dat kun je. Je kunt mooi lijden. Poëtisch lijden. Dat is een kunst op zich. En toch. Je hebt er niets aan als je niet af en toe flink aan de teugels trekt, zodat je paard steigert en je hoed afwaait.
De PvdA is in nood. Dat weet je zelf ook wel. Het merk lijkt op een wasmiddel uit de jaren dertig. Je kunt er wel mee wassen. Maar er blijven altijd vlekken achter. Ook het verhaal wordt niet meer met overgave gebracht. Tobberigheid heerst. Het verhaal wordt vooral gemompeld, in plaats van gescandeerd. Ook bij de professionele politici proef je die twijfel. Die terughoudendheid. Je herkent PvdA’ers vooral aan een gebogen rug, hopend dat het leven snel voorbij is.
Is er hoop? Wel degelijk. Eberhard van der Laan. De liefdevollen mochten laatst aanschuiven aan zijn ministeriële tafel. Heerlijk. Alsof we weer een vader hadden die we lang niet gezien hebben. Er zijn er meer. Al eerder hadden we onze liefde voor Lilliane uitgesproken. Ook Jeroen Dijsselbloem. Ahmed Aboutaleb. Lodewijk Asscher. Sharon Dijksma. Guusje natuurlijk. Mei Li. Nebahat. Eigenlijk zijn er genoeg goede mensen binnen de partij, alleen zitten ze niet allemaal op de juiste plek.
Vannacht werd ik gillend wakker. Ella Vogelaar was lijsttrekker geworden. Samen met haar Onno ging ze op campagne. Ze hadden – met de jarretelbandjes van Ella’s nieuwe netkousen - een poster op mijn raam gehangen. De slogan luidde: ‘Pappen en nathouden tot je er week van wordt’. Op haar kandidatenlijst stonden Jacques Wallage en Hedy d’Ancona. Stiekem hoop ik dat jij dezelfde droom krijgt. Dan zul je de noodzaak beter voelen.
Natuurlijk, Wouter, die crisis. Ik heb geen verstand van geld. Maar ik begrijp dat er dagelijks van die krijtstreeppakken op de stoep staan die geld willen van je. En als zij geen geld krijgen, kunnen wij niet pinnen. Een soort chantage is het.
Toch staan er naast krijtstreeppakken ook mensen met geitenwollen sokken in sandalen voor je deur. Zij willen de sleutel van de partij, omdat ze vinden dat jij te weinig leiding geeft. Het verzoek is dus simpel. Ga weer voor die partij staan. Stap op je brommer en doe de dingen die je moet doen. Schuif die sandalen aan de kant en pak die hamer om een paar dingen af te tikken.
1) Ons nieuwe liefdevolle verhaal – vol vrijheid, gelijkheid en broederschap. Trots en sterk. Sociaal. Met vuur. Met elan. Met intelligentie. Recht toe, recht aan naar de oplossingen voor al die crises die op ons afkomen.
2) Sterke mensen op sterke posities. Trek het scoutingapparaat maar helemaal open. En als ze nee zeggen – wat ze kennelijk nog wel eens doen – dan accepteer je dat niet. We hebben nu de Jan Schaefers nodig. Ze bestaan, alleen zitten ze niet altijd bij de PvdA.
3) Nieuw verhaal en nieuwe mensen zorgen voor het frisser en vrolijker worden van het sleetse merk ‘PvdA’. Ik pleit voor de naam ‘de nieuwe PvdA’. Op die manier kun je het verleden laten rusten en je compleet focussen op de nieuwe uitdagingen die er liggen – de recessie, de klimaatcrisis, de sociale tijdbom, de electorale crisis en de voedselcrisis.
Daar krijg je de tijd voor. Natuurlijk. Maar het begint met de grootste toespraak uit je leven die de ‘I have a dream’- speech van Martin Luther King doet verbleken. Je kunt goed spreken. Dat weet je. Je hebt ook charisma. Je kunt op het juiste moment glimlachen, maar ook op het juiste moment zwijgen. Dus waar wacht je op. Ga staan. In een treurige sportzaal in Etten Leur. In een kerk in Hillegom en in de kantine van een school in Oude Pekela. Laat de mensen weer van je houden. Laat mij weer van je houden.
Met de toespraak van je leven laat je in één knal zien wie je bent en waar je staat. Hatseflats. Het is net als met de opvoeding van je kinderen, je moet soms dwingende ogen opzetten en soms lieve ogen. Zo is het ook met de PvdA. Grijp dit moment aan. Anders zijn we straks alleen nog een schim van wat we ooit waren. Jij hebt het in handen.
Een vriendelijke, liefdevolle groet,
Marcel Duyvestijn
Vandaag is mijn eerste werkloze dag. Ik moet eigenlijk sollicitatiebreiven schrijven. Maar ik kom er niet toe. De politiek blijft me trekken. In het bijzonder de PvdA - die inmiddels alweer op 18 zetels staat - gaat me aan het hart. Daarom schreef ik vandaag een brief aan Wouter Bos. 'Stap op je brommer en doe de dingen die je moet doen. Schuif die sandalen aan de kant en pak die hamer om een paar dingen af te tikken.' Een brief
