Het was groener. En de bosjes waren voller. Rondborstiger. Voor de rest was het precies zoals toen ik er woonde. De ecobuurt in Westerpark. Ik was er jaren niet geweest. Nu liep ik er weer doorheen en de emoties golfden door me heen.

Een jaar of acht geleden. Ik woonde bij een kunstenaar die de mooiste kamer in het huis als atelier had. Hij schilderde vreselijk en liet me te veel betalen voor een paar oningerichte kamers met linoleum op de grond. Maar dat was nog het minste wat me deerde. Ik had een relatie laten klappen en was er vandoor gegaan met een politica. Het verdriet van toen kwam weer in volle teugen boven.

Toch dacht ik vooral aan een sigaret toen ik naar het licht in de kamer van mijn oude huis keek. Ik ben acht jaar geleden gestopt. Op die plek. Ook weer begonnen. Maar ook weer gestopt. Wat een ellende. Op het terras van Café Restaurant Amsterdam – waar ik elke dag koffie dronk en een sigaret rookte –spoten de herinneringen me om de oren. Het leek alsof mijn geest er nog hing, alsof ik met mezelf sprak.

Die ecobuurt is een merkwaardig gemengde buurt. Een Turkse vrouw met een traditionele jurk en hoofddoek op reed op een mountainbike. Aan de andere kant van de bossages hoorde ik mensen met een plat-Amsterdamse tongval barbequen. En er liep een jongen van begin dertig met een gebogen hoofd te roken. Hij groette me.