 Happy endings. Daar heeft de partij behoefte aan. Ik heb al een paar keer de vraag gekregen: schrijf iets over de partij. Het mag wel kritiek bevatten. Maar het moet wel goed aflopen. Een soort roodkapje voor de PvdA, waarbij de wolf Wilders met stenen in zijn buik verdrinkt in de put. Het gaat erom dat de sociaaldemocratie levend is. Dat het bestaansrecht heeft. Het gaat dus niet om opiniestukken die de partij afzeiken. Maar opbouwende kritiek. Eindigend met: schouders eronder.
George, Tarak, Ethan, Cor. Ik ken ze niet. Dat is grappig eigenlijk. Toch communiceer ik dagelijks met ze. Ze zullen denken: hou toch eens op met dat liefdevolle gedoe voor die liefdeloze partij. Pijnig je niet langer. Maar dan moet ik toch de vraag stellen welke partij dan de sociaaldemocratie kan uitdragen?
Ik gooi Lodewijk Asscher in de groep als de redder in nood die met een prachtige toespraak de PvdA nieuwe veren gaf. En zij gooien Jacques Wallage terug. Dan doe ik een dappere poging Wouter Bos nog één keer de leidershamer te geven. Dan gooien zij die andere ‘Hamer’ tegen mijn hoofd. Ik geef ze Jacques Monasch die een goed verhaal in de Volkskrant schreef over Wilders. Zij kijken direct met de verrekijker naar Vogelaar die in NRC weer het één en ander schreef.
En ze hebben gelijk.
Zoals ze zo vaak gelijk hebben.
Op het moment dat ik het gevoel heb dat de urgentie wel groot is om nu het seculiere verhaal te vertellen, blijkt dat mijn partij een subsidie om moskeeën in een beter daglicht te zetten uitstekend te vinden.
En ik maar zuchten.
Maar niemand die het interesseert binnen mijn partij.
Kortom: het is best dapper, lid te zijn van de PvdA. En je daar mee afficheren. Maar misschien ben ik wel een dromerig type die tegelijk geniet van een lekker pak slaag. PvdA in SM.
Gepost op: 23:00 - 26-06-2009 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (6) |
|
|
