Toen mijn zoon geboren werd, kreeg ik van Lodewijk Asscher een rompertje met zijn naam erop. Vorige week stond in Het Parool dat hij dat vervolgens abusievelijk had gedeclareerd. “17,90, romper met de naam ‘Laurens’.”

Ik sms’te hem om te vragen of ik het rompertje terug moest sturen. Laurens was er inmiddels toch uitgegroeid. Hij sms’te terug dat hij verschrikkelijk baalde. Dieptepunt in acht jaar politiek. En ja, het was dom. Het was onzorgvuldig. Eric van de Burg – VVD fractievoorzitter – verbaasde zich er ook over. Een man die altijd zo onkreukbaar is, zei hij in Het Parool. Daar verwacht je het niet van.

Misschien is het ook wel goed. Hij was toch het zondagskind. Het ging allemaal zo makkelijk. De politiek. Een boek. Een promotie. Een mooie blonde vrouw. Twee nog mooiere kinderen. Het was alsof het geluk onuitputbaar was. Hij viel nooit eens lekker van zijn fiets.

En laten we wel wezen: een politicus moet ook lijden. Zoals Wouter Bos nu elke dag lijdt. Of zoals Eberhard van der Laan zo prachtig zuchtend door het leven gaat. Of Robbie Oudkerk – wiens lieve ogen een bepaalde eenzaamheid in zich hebben en eigenlijk hardop schreeuwen: neem me terug.

En eindelijk is het Lodewijk ook gegeven dat hij het hoofd buigt. Dat hij verdrietig is. Dat hij een mens blijkt te zijn. Dat zijn mond naar beneden draait. Uiteindelijk zal dit hem goed doen. Amsterdammers houden van mensen die af en toe verdriet hebben.