De één dreigt net in slaap te vallen, als de ander weer wakker wordt en tot half tien blijft brullen. Kinderen. Jezus. Schrijven zit er tegenwoordig niet meer in. En ja, ik heb overdag – als ambteloos burger – alle tijd. Maar dan moet ik weer sollicitatiebrieven schrijven naar bedrijven waar ik niet wil werken. Solliciteren is eigenlijk zoiets als een douche nemen bij mensen die je niet prettig vindt ruiken.

Gek is dat. Ik zie functies voorbij vliegen waarvan ik denk: leuk. Maar als ik dan de website zie. Als ik dan kijk welke mensen er werken. Of hoe hun bureau eruit ziet. Of waar ze om moeten lachen (‘bij ons is echt een leuke sfeer’), dan zakt de moed me in de schoenen.

Ik ben een gevoelsmens en voel precies wat ik moet voelen. Dat heb ik ook met een huis. Als ik ga glimlachen, voelt het goed. Ga ik lopen mokken, dan weet mijn vrouw ook genoeg.

Zo gaat het ook met schrijven. Ik weet precies of het goed is of niet. Dat zegt God me. Dit stukje is kut. Dat voel ik. Maar toch. Ik wilde nog iets schrijven. Iets over gevoel.