Vaak vind ik Wouter Bos goed. Vandaag was hij een klootzak. Nadat ik de ochtend doorbracht op het strand met spelende kinderen, wachtte me thuis een onaangename verrassing. Wouter lag op de deurmat in briefvorm. Daar stonden allemaal onaardige dingen in waar ik heel verdrietig van werd.

9000 euro betalen. Dat schrijft Wouter in een brief die in een blauwe envelop zat. Belasting. Allemaal koele cijfers en weinig tekst. Maar vooral geen excuus. ‘Beste Marcel. Dit is even niet leuk. Maar het moet. Het is even niet anders.’

Nee hoor. Er staat niet eens een aanhef boven. Er staat alleen dat Wouter wil dat ik dit bedrag binnen een maand aan hem overmaak. Als ik dat niet doe, dan spreekt hij uit naam der koningin.

Belasting. Het is altijd weer hetzelfde liedje. Ik heb er geen verstand van. Ik snap het vaak niet. En ik heb altijd het gevoel dat ik teveel betaal. Na een telefoontje met mijn boekhouder klopt het wel.

Toen zat ik ineens te denken. Elke blauwe envelop is een stem op Wilders. Niet alleen vanwege de enorme bedragen die ik telkens moet betalen, maar vooral ook vanwege het taalgebruik. Veel dreigementen. Veel waarschuwingen en geen enkele empathie.

Mijn zoon zit nu met zijn emmertje en schepje in het zand te hannesen. Hij weet niet wie Wouter Bos is. Hij weet ook niet dat het leven geld kost. Ikzelf wist dat eigenlijk ook niet. Alleen krijg ik daar één keer per jaar post over.