Michael Jackson is dood. Ik zit al weken te bedenken wat ik daar van vind. Ik ben immers groot gebracht met ‘Thriller’. Zijn videoclips. Zijn moonwalks. Beat-it, dat toch een verheerlijking van de gang-cultuur was, met een nichterig mannetje als gang-leider. Tja. Joost Zwagerman schreef eens dat iedereen die in de jaren tachtig is opgegroeid qua muziek, film en literatuur armzalige tijden kende.

Overal tussenin. Niet meer die geile jaren zestig met zijn bevrijding. Maar ook weer te oud voor de housecultuur – die andere bevrijding. Beide periodes hebben hun massaliteit. Met muziek en literatuur die dingen losmaakten. Grote ogen. Vrijheid.

Wij hadden disco. Wij hadden Michael Jackson. Eigenlijk best treurig. Ook wat betreft mode een armzalige tijd. Nu die jaren tachtig weer terugkeert- zie bijvoorbeeld die idiote legging onder een rokje.

En toch. Ik heb niks met muziek. Dus wat klets ik nou. Van alle vormen van geluid is muziek wel de ergste. Geef mij maar het woord.

In die zin is de PvdA ook zóóó jaren tachtig.