Gisteren sprak Job Cohen zijn traditionele nieuwjaarstoespraak uit. Het hele concertgebouw hing aan zijn lippen. Want net als de kersttoespraak van Beatrix is de rede van de burgemeester altijd nieuwswaardig. Zijn ‘de boel een beetje bij mekaar houden’ is daar bijvoorbeeld uitgesproken.

Maar nee. Dit jaar geen vlammend betoog. De enige boodschap was dat we de tijd moeten nemen om dingen te ‘doordenken’ alvorens we een beslissing nemen. Hij sprak over een ‘jachtige, haastige samenleving’. Vadertje Cohen wilde ons ‘onthaasten’. Kopje thee erbij, koekje. Even rustig voor je uit peinzen. Heerlijk.

Na die toespraak was iedereen relaxter. Dat merkte je. Dat voelde je. Dus liep ik als eerste naar de man waarvan ik zeker wist dat hij toch eerst dingen doet voordat hij nadenkt.

Robbie Oudkerk. Oud-wethouder. Huisarts. Maar zelfs hij lijkt rustiger geworden. ‘Ik heb zoveel afgehouden de laatste tijd.’ Hij had een medialuw jaar. ‘Ja, dat kan ik.’
‘Dat kan jij helemaal niet.’
‘Ik had in elk programma kunnen zitten,’riposteert hij fel.
‘Wanneer ga je nou weer wat leuks doen, de boel opschudden?’
Dan komt dat goocheme glimlachje weer. ‘Ja. Leuke dingen.’ Zijn oogjes twinkelen. Hij ziet het al voor zich. Vervolgens vertelt hij over allerlei wilde plannen. Dan tref je de Oudkerk die leuk is. Dan spuit de energie uit zijn lichaam. Hij gooit de ene scoop na de andere eruit. Maar er is één probleem. Hij zegt namelijk na elke ontboezeming: ‘dat mag je allemaal niet opschrijven.’

Ik dacht nog even: ‘verrek maar. Een man zonder enige positie kan me toch niets maken. Ik schrijf alles op en deel het met u. Alsof hij dat rook, kwam hij toch met een nieuwtje dat vermeldenswaardig is.

‘Over 3 jaar ga ik Job Cohen opvolgen.’
‘Als burgemeester.’
Hij knikte met zijn hele lichaam. Hij legde een hand op mijn schouder. Een machtige hand. Die kon mij maken en breken. Hij kneedde even mijn schouderblad.

Zijn vrouw, Marieke, keek even op. Altijd alert als haar Robbie dat soort dingen zegt. Ze kon elk moment ingrijpen, dat zag je.

‘Het is wel wat saaier geworden,’ gaf mevrouw Oudkerk toe. Maar voorlopig is ze erg in haar nopjes met de rustige Rob. Ze kijkt me dan ook verwoestend aan als ik suggereer dat hij wel lang genoeg de brave huisdokter heeft uitgehangen. ‘Hij moet de kussens weer opschudden. De boel uit elkaar trekken.’

Ze kijkt me aan alsof ik lucht ben. Haar blik zegt iets van: mensen die mijn Robbie prikkelen de lakens te laten dansen, zijn levensgevaarlijk. Ze denkt aan het stofje in de hersens van haar man. Dat kan zo weer geactiveerd worden als hij weer politiek actief wordt. Snel weg dus met die enge vent. Ze drinkt haar glas leeg en trekt Oudkerk aan zijn jasje.

‘Rob, ik wil nu dansen.'

Deze column verscheen op 2 januari 2007 op de website van de PvdA Amsterdam. Zie hier het 'dossier Robbie'