In een kiosk in Madrid zag ik honderden kranten met dezelfde foto: een dode Pim. Het was 7 mei 2002. Ik was op vakantie. De sms'jes stroomden binnen. En ik was perplex. Op 7 juni 2007 schreef ik deze column over Pim Fortuyn - misschien wel als eerbetoon voor iemand die eigenlijk veel voor de PvdA heeft betekend, al zal niet iedereen dat met me eens zijn.

We danken Pim

Wo 7 Mei 2008 - Marcel Duyvestijn

Toen Pim vermoord werd, zat ik in een badkuip met bubbels in een hotel in Madrid. Je bent salonsocialist of je bent het niet. Mijn toenmalige bubbelpartner was van dezelfde partij, dus we namen het voor kennisgeving aan. ‘Geef de champagne nog eens aan.’

2002 was het. Nederland werd vreedzaam geregeerd door Paars. Er was blijdschap en trots. Het kabinet werd namelijk in binnen- en (vooral) buitenland geroemd om haar poldertactieken, waardoor heikele kwesties werden weg gemasseerd.

Pim was geen polderaar. Hij deed niet mee aan onze spelletjes. Pim was pedant en onaardig voor de multiculturele samenleving, die wij als PvdA’ers zo hevig koesterden. En toen ging Pim dood.

Nu precies zes jaar later moet ik Pim bedanken. Hij rukte namelijk die zweterige multiculturele deken van ons af, waardoor wij ons naakt en kwetsbaar voelden. Belangrijke zaken open je niet met nuances, die moet je met grof geweld aan het felle zonlicht blootstellen. Alleen dan kan er iets moois en zinvols groeien.

In een democratie zijn dat natuurlijke correcties. Ook Ehsan Jami, Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders braken discussies open die lang onbesproken werden gelaten, omdat ze zo kwetsbaar zijn. Nou moet je met kwetsbare dingen voorzichtig omgaan, maar vaak helpt een beetje provocatie je verder. Door te dempen, blijven de problemen gisten.

De manier waarop de heilige huisjes omver geschopt worden, verdient niet altijd de schoonheidsprijs. Maar toch. De discussie is gaande en dat is pure winst.

Dat zie je nu weer in de affaire rond de foto’s van Sooreh Hera waarin Mohamed en Ali de homo uithangen. Beledigend zouden ze zijn. Kwetsend. Is het eigenlijk wel kunst? Een interview met raadslid Yman Mahrach in De Pers gooide olie op het vuur. De islam zou onwrikbaar zijn en homoseksualiteit is nu eenmaal verboden, net als liegen.

Hatseflats.

Maar zo had het raadslid het niet bedoeld, schreef ze in een verklaring. Islam en homoseksualiteit gaan wel degelijk samen. Nu wordt er samen met het COC een debat georganiseerd over deze kwestie en de woordvoerder jeugd en onderwijs gaat binnen de Marokkaanse gemeenschap dit onderwerp hoog op de agenda zetten. Dat is pure winst.

Wat er uitkomt, moeten we afwachten, maar het bewijst dat provocatie wel degelijk als breekijzer in de discussie werkt. Zonder de foto’s van Sooreh Hera zou de PvdA Amsterdam namelijk niet het debat openen over homoseksualiteit binnen de islamitische gemeenschap.

Polariseren is dus goed. Provocatie hoort daarbij. Ik denk dat wij dat in onze salonsocialistische badkuip best mogen erkennen. De sociaal-democratie is geen religie en heeft dus geen monopolie op de waarheid. Soms heb je anderen nodig om de waarheid te zien. Daarom mogen we Sooreh Hera danken voor haar moedige pogingen deze discussie te openen. Het is nu aan de PvdA die discussie verder te brengen.

Pim lacht vanuit de hemel zijn aanstekelijke lach.
‘Zie je wel.’

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Marcel Duyvestijn is columnist en liefdevol lid van de PvdA. Hij provoceert nooit en zit nagenoeg op één lijn met de partijlijn, tenzij die lijn scheef loopt.