|
Hoe verder 'Zonder Moeder'? |
 Zomercolumns: Een raadslid zoals een raadslid hoort te zijn. Karina Schaapman. Gedreven tot en met. Met een verleden dat haar die drijfveren gaf, maar die haar ook dwars zat. 'Een wijf om intens trots op te zijn', schreef ik destijds. Al anderhalf jaar horen we weinig meer van haar. Toen de affaire nekschot speelde, heeft ze haar lidmaatschap opgezegd- vanwege de stilte in haar eigen partij.
Ze ging een boek schrijven. Ze grinnikte. Nee, over het onderwerp kon ze niks kwijt. Het ging publiciteit opleveren. Dat kon ze wel al vertellen. Karina Schaapman was weer op volle toeren. Elke nacht tussen tien en twee schreef ze aan haar autobiografie. Zonder Moeder.
Publiciteit kwam er. Jezus. Ik zie nog een halve Volkskrant pagina voor me waarin twee PvdA’ers die ik van dichtbij kende als hoer en hoerenloper werden ‘ontmaskerd’. De één door haar eigen boek, de ander door Heleen van Rooijen. Dat is nog eens ruw wakker worden. Hoe krijg je het voor elkaar? Op één dag. Iedereen dacht dat er nu twee achterdeuren geopend werden waardoor beide politici zouden vertrekken. Maar nee. Rob Oudkerk vertrok inderdaad. Maar Karina Schaapman bleef. Sterker dan ooit.
Zonder Moeder is een prachtig boek. In meerdere opzichten. Het is rauw. Kinderlijk. Lieflijk. Emotieloos genoteerd. En toch. Je proeft de werkelijkheid. Ze raakt met haar simpele stijl iets aan dat in menig literair werk ontbreekt: het leven in zijn werkelijke gedaante. Er zitten passages in die me nog steeds bij staan. Scènes uit de Satanskerk. Het keiharde liegen. Het kille neuken. Het geld. Het verzwijgen.
Dit boek knalde erin. En Karina knalde mee. Ze had toen al getoond dat ze geen normaal politica was die wat stukken leest, wat vragen stelt en een motie indient. Maar nu was de passie pas echt voelbaar. Ze hoefde de fractiekamer maar binnen te komen of de energie beukte tegen de muren.
Die gedrevenheid werd haar af en toe te veel. Als een project was afgerond, stortte ze in. Twee maanden van de wereld. En dan belde ze ineens weer out of the blue: ‘Hé met Karina.’ En dan ging het weer van voor af aan. Je kon zeggen dat ze rust moest nemen. Dat beaamde ze. Maar het had geen zin. Zo zat ze niet in elkaar.
In 2006 wilde ze de Tweede Kamer in. Terecht. Daar kon ze pas echt vlammen. Maar ze kwam op een onverkiesbare plek te staan. De teleurstelling was bijna niet van haar gezicht af te lezen. Ze ging gewoon weer verder. Met nog meer energie. Tot er iets brak.
Toen ik ontslagen werd (en weer aangenomen – de soepelste manier om met het ontslagrecht om te gaan) belde ze me elke dag. Ze was boos. Ze was verdrietig. En ze wist niet meer hoe het verder moest.
Een paar weken daarna mailde ze dat ze voorlopig weer van de wereld was afgesneden. Weer een paar weken verder mailde ze haar afscheidsbrief. Dat was gisteren. Die kwam als een verrassing. Er was ook geen weg meer terug. Ze ging definitief uit de raad.
Daarmee verlaat het kleurrijkste raadslid de Amsterdamse politiek. Een liefde. Iemand waar ik mateloos veel bewondering voor heb. Als je de helft van de fractie met dit soort energiebommen vulde, zou de PvdA Amsterdam bloeien. Nu is ze haar enige bloem kwijt. En dat doet toch een beetje pijn.
Een zware taak wacht er op Mohamed Mahdi, haar opvolger. Een vriendelijke jongen. Welbespraakt. Intelligent. Behendig. Ik wil hem één ding meegeven: weet wie je vervangt. Maak er iets moois van en doe het met passie.
Marcel Duyvestijn is weliswaar niet meer in dienst van de PvdA Amsterdam, maar blijft wel columnist voor deze website en liefdevol lid. Binnenkort initieert hij de Karina Contentprijs. Voor het raadslid met de meeste passie en vuur. U mag de genomineerden leveren. Deze column verscheen op 27 maart 2008 op de website van de PvdA Amsterdam
Gepost op: 23:00 - 15-07-2009 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (3) |
|
|
