Hij liep – hoewel je het ook als schuifelen af kon doen. Met een Albert Heijntas. Daar waar ik hem vaker gezien had. Op het Museumplein - onder het Ezelsoor. Remco Campert. Oudere man. Ik wilde nog iets zeggen over de plotselinge dood van Fritzie. Maar ik zei niets. We stonden een tijdje in hetzelfde gangpad – dat van de kattenbrokken. Aangezien ik geen kat heb, had ik daar niets te zoeken. Maar dat wist hij niet.
Ik heb één held: Remco Campert. Natuurlijk, zijn schrijven. Zijn poëzie (is een daad). Zijn poezen. Maar toch. Misschien is hij hoogstens een gesublimeerde Martin Bril is. En niet meer dan dat.
En toch.
Remco Campert.
Ik ben één keer bij hem thuis geweest. Misschien wel het mooiste moment uit mijn leven. Ik heb zelfs in het epicentrum van zijn universum gestaan. Ik heb de toetsen van zijn typemachine getoucheerd. Ik heb op zijn stoel gezeten. Ik heb de staart van zijn poes langs mijn benen voelen gaan.
Vijf jaar geleden, op de kop af. Ik ging trouwen, een paar dagen later. En voor mijn getuigen kocht ik twee dichtbundels van Campert. Mooi symbool, als dank dat ze hun handtekening onder mijn geluk wilden zetten. Maar toen ik terugfietste, fietste ik door de straat van de meester zelf – vlak bij het Concertgebouw. In een zeldzaam heldhaftige bui belde ik aan. Zijn vrouw Deborah opende een raam op de eerste verdieping.
‘Hij is boven. Ik zal het hem even vragen.’ Ze glimlachte vriendelijk.
Na een minuut of drie was ze terug. ‘Kom even boven.’
En daar stond ik. Ik raaskalde. Vergat dingen. Wist de namen van mijn getuigen niet meer. En merkte op dat hij dat jaar (2004) tachtig zou worden. ‘Zo oud ben ik toch niet?’
Nee.
Vijf jaar terug was dat. Vandaag. Op 28 juli wordt hij wel tachtig.
