Zo is het ook met de PvdA. Je houdt van haar. Natuurlijk. Met al haar nukken. Met al die idioten die namens haar spreken. Na de verkiezingen van 4 juni was de stapel borden die ik tegen de keukenvloer wilde smijten groter dan ooit. Donder maar op, dacht ik.

Maar dan ga je rondkijken. Door het keukenraam zie je de buurvrouw. Moet je daar dan mee trouwen? Die vrolijke vrouw die overal ‘ja’ tegen zegt, maar alleen aan zichzelf denkt? Of moet ik me regelrecht laten naaien door die kwaaie achterbuurman die de bal van je kinderen lek snijdt.

Je kijkt – door je tranen heen – naar je eigen vrouw. De PvdA ís de sociaaldemocratie. Zij is de enige die verbindend kan zijn. Tussen hoog- en laag opgeleiden. Tussen allochtoon en autochtoon. Ze staat voor emancipatie. Voor Volksverheffing. Voor vrijheid, gelijkheid en broederschap.

Simpel.
Toch?

Nee. We worden gedreven door angst. Angst voor de kiezer. Angst voor de journalist. Angst voor de concullega’s. Een PvdA’er herken je aan zijn gebogen rug en een licht verontwaardigd gemompel. Doordat we zo met onszelf bezig zijn – en alleen naar de stoeptegels kijken – zien we niet waar mensen zelf bang voor zijn.

Een wereld die steeds meer bij ons op de stoep staat. Slecht speelgoed uit China. Polen die het werk overnemen. Hoofddoekjes die door de straat hobbelen. Bankiers die – graaiend - hun banken om laten vallen. Boven ons donkere wolken vol zure regen. De smeltende ijskast. De verstikkend hete dagen. Dagelijks worden zij bevestigd in hun angst. En de politici? Die praten. En praten. Ook die van de PvdA.

Na een week van boosheid was ik er klaar mee. Ik wilde een PvdA’er zien die met charisma spreekt. Dus ging ik naar Lodewijk Asscher, wethouder in Amsterdam. Hij wilde de angst ombuigen naar hoop, zei hij. Hij gaf aan dat bestuurders niet weg moeten lopen voor hun fouten. Hij noemde de Noord-Zuidlijn. Dat toegeven is belangrijk. Daarna telde hij een indrukwekkend rijtje af van dingen die wel succesvol waren. Schoonvegen van de Wallen. Ingrijpen in het onderwijs. Amsterdam veiliger maken. ‘We zijn toch sociaaldemocraten om dingen te veranderen (verdomme)?’

Toen ging er een lichtje branden. Dit is het. Eerst moeten we fouten toegeven. Integratie bijvoorbeeld. Dat hebben we aan andere partijen overgelaten. De integratieresolutie van kolonel Ploumen gaf die trendbreuk weer. Die was hartstikke goed en had iets in zich van: integratie hebben we verwaarloosd. Dat gaan we nu beter doen. Ook op het gebied van onderwijs bleven we doormodderen. Ook daarvoor buigen we ons hoofd – door middel van de commissie Dijsselbloem. Uitkomst: nou niet meer neuzelen, maar op naar schitterend onderwijs. Ook wat betreft ‘Europa’ deden we maar wat. We zagen een grote meerderheid in 2005 ‘tegen Europa’ stemmen, maar deden er niets mee. Het zou goed zijn als we dat nu erkennen.

Zo zijn er meer onderwerpen waar we eerst een stap terug moeten doen om weer op het juiste spoor te komen. Van daaruit kun je vooruit met een geloofwaardig verhaal. We willen namelijk dat iedereen meedoet, integreert. We willen schitterend onderwijs voor iedereen. We willen een Europa van en voor ons allemaal. We moeten nu die stapel borden afwassen. Hoe langer we wachten, hoe moeizamer het wordt.

Na de afwas ruik je frisheid. Dan voel je je herboren en kun je al die uitdagingen van deze eeuw aan. Dan kun je hoop bieden en angst verslaan. Wij zijn de partij van de winnaars en verliezers van de globalisering. Dat is een complex ‘enerzijds- anderzijds’ verhaal. Maar dat is wel ons verhaal. En dat verhaal moeten we offensief brengen. Met trots. Met een rechte rug.

Daarom heb ik uiteindelijk mijn vrouw omhelsd. Samen hebben we de afwas gedaan. En daarna hebben we allemaal liefdevolle dingen gedaan. Met mekaar.

Marcel Duyvestijn is liefdevol lid van de PvdA