West Wing is dé serie voor politicolfielen. Martin Sheen als president. Daaronder zijn staff. Intriges. Leugens. Verloren slagen. En vriendschap. Ik zit alweer weken ondergedompeld in de televisieserie over het wel en wee van de President van de Verenigde Staten. Het is fictie. Natuurlijk. En toch. In de politiek gaat het zo.

 

Ook daar messteken in de rug. Ook daar alleen maar kijken naar de peilingen. Een wetsvoorstel indienen voor de bedreigde Lynx om kiezers in Alaska te behagen. Het eeuwige gelobby. De opvlammende retoriek. Het gefaalde zwijgen.

Ik hou ervan, omdat ik het van dichtbij heb gezien. Ik herken het. De film van Eddy, Vox Populi, is voor mij ook een déjà vu. Het klopt. Zo gaat het. Al gebeurt het niet in anderhalf uur. Het draaien, konkelen en liegen gebeurt wel in een politieke carrière. Ja, in elke politieke carrière. De meesten hebben het beste met ons voor. Echt waar. Ze willen dingen veranderen. Of zoals Wouter Bos het in de Woutertapes verwoordde: ik wil dat de mensen het een beetje beter krijgen.

Je wordt dus bedrogen door goedwillende mensen? Ja. Maar toch. Je laat je bedriegen, omdat je het zelf ook niet beter kan. Democratie is niet perfect. Verre van. Maar het is toch beter dan die theologische ‘beschaving’ in Iran, waarin een boertige man in een flodderig pak zonder stropdas niet weet of hij de goddelijk leider op de schouder of op de hand moet kussen.

Met andere woorden: liever ondoorzichtig bedrog dan opzichtige leugens.