Hij fietste op een herenfiets met dubbele stang. Zwarte kistjes. Zwarte leren broek waar de billen uit waren gesneden. Wit hemd. Snor. Hij was homo. Hij was op weg naar de festiviteiten. Dat zag je aan zijn lichte glimlach en zijn flinke tred. Hij had er zin in. Amsterdam was deze dagen van hem. Een supermarkt met in alle schappen gewillige mannen.

Homo. Ze voeren met bootjes achter elkaar aan. Ze waren blij. En dat wilden ze tonen. Leuk natuurlijk. Maar eigenlijk raar. Is het nodig? Ja. Het wordt steeds meer nodig om ‘signalen’ af te geven. Grote groepen allochtonen maken het de homo’s in Amsterdam moeilijk.

Marcouch heeft met ‘zijn boot’ een mooi teken afgegeven. Ook dat het CDA voor het eerst een boot liet varen, is goed. Moslims en christenen zijn niet zo van de homo’s. Het zou dan ook nog beter zijn als er een boot met bisschoppen, imams en andere kerkleiders door de grachten zou gaan.

De man met snor zal het worst zijn. Al die emancipatie. Hij ging voor het feest. Hij ging scoren. Je zag zijn ogen twinkelen. Wat voor mij een optocht van duizenden Katja Schuurmansen is, is de Gaypride voor hem. En dus trapte hij nog even door. Het zweet parelde op zijn voorhoofd. Als je die leren broek wegdacht, zou het zo een pastoor op weg naar zijn kerk kunnen zijn. Op weg naar honderden medegelovigen.