De één is anderhalf. De ander is drieënhalf. Klein en iets groter. Twee mannetjes. Mooie mannetjes, dat kan ik toch wel zeggen - de foto's zijn het objectieve bewijs. Dat duwt elkaar de hele dag. Gisteren ging dat iets te grof. En dus viel Laurens met zijn hoofd tegen de deurpost. Gevolg: Veel bloed en een gat in zijn hoofd. Lucas. Overstuur. Laurens overstuur. Op de eerste hulp werd de wond ‘gelijmd’.

 

Lucas zit in zijn eerste pubertijd. Zo noem je dat. Je begrijpt veel. Maar je begrijpt ook veel niet. En je krijgt meer krachten. Laurens moet die wisselende stemmingen maar ondergaan. En dat doet hij, dapper mannetje.

Toen ik gisteren met de auto naar het ziekenhuis reed, zat Lucas achter het raam. Hij huilde. Hij was geschrokken. Hij begreep het niet. Hij had spijt. Of ja, wat gaat er eigenlijk door zijn kinderkopje?

Lucas gooit en smijt. Is dan weer lief voor Laurens en wordt een seconde daarna weer buitengesloten. Het ene moment mag hij met de brandweerwagen spelen, het andere moment moet hij hem weer inleveren. Door het geduw en getrek, zie je dat Laurens angstiger wordt. Dat-ie denkt: ik loop even een rondje om de tafel. En toch zoekt hij zijn oudere broer steeds weer op.