In de tuin bij de buren hadden ze het over het weer. Een kwartier lang. 'Het is wel lekker. Maar toch ook weer niet zo lekker.' Lege woorden. Tot iemand zei: Rita Verdonk? Is die dood? Ze wisten het niet. Ze twijfelden. ‘Nee toch?’ Ik schrok me het apelazarus en ging meteen zoeken op internet. Nee. Ze leeft nog. Springlevend zelfs. Op haar
website staat ze in allerlei poses. Blijkt ze overal te zijn. Ze wordt zeer vriendelijk ontvangen in Limburg. En ze doet mee in Landgraaf. Gelukkig maar.
En toch. We hoorden niks meer van haar. Rita. Jezus. Vroeger was dat heel anders. Ze hoefde haar enkel maar te verstuiken of het was nieuws. Met als toppunt de oprichting van Trots op Nederland op dat Cruiseschip, toen Kay van de Linde er nog was, om haar – heel loyaal – bij te staan.
Trots. Dat woord had ze mooi gekozen. Vuist in de lucht. Verdomme. Trots op Nederland. Dat voelde wel lekker. Zeker als je hard aan het werk bent en geen gezeur over files, begrotingstekorten en moslims wilt. ‘Ze willen aan ons Sinterklaasfeest komen’, riep ze uit. Wie die ‘ze’ precies waren, was niet duidelijk. Maar dat kon de pret niet drukken. Rita was here to stay. De koningin zelve. Nobody fucks with Rita Verdonk.
Ze pakte het serieus aan. En leuk. Met name de ‘Ritapedia’, die wikipedia-achtige verkiezingsprogramma - waar iedereeen aan mee mocht schrijven. Ze wilde weten wat wij er van vonden. Heerlijk toch. Wij bepalen immers zelf wat goed is voor het land. Ook werd ze een echte partij. Met leden. Met afdelingen. Met regiokantoren. Met een bestuur. En een trotse leider – die afgebeeld werd met het stuur in handen. De Neerlandse driekleur wapperde fier op het achterdek. Het was duidelijk: Rita legde het fundament voor een degelijke partij.
En toen. Toen was er ruzie. Met Kay – die haar zo inruilde als er een andere politicus meer zou betalen. De oud-spindoctor van Pim Fortuyn vond Rita maar 'gebakken lucht'. Hatseflats. Met haar andere secondant - Ed Sinke werden ook openlijke vetes uitgevochten – uitlopend in rechtszaken en moddergevechten. Ego’s echoën. Bobo’s botsen. LPF revisited. De peilingen gingen omlaag en Rita beklaagde zich dat ze geen aandacht meer kreeg. Ook kreeg ze continu te horen dat ze nooit aan de Kamerdebatten meedeed.
Je zag de ballon – die zo zwierig zweefde – langzaam leeglopen. Tot. Tot het moment dat mijn achterburen zich afvragen of ze misschien dood is.
Volgend jaar ga ik weer in de tuin zitten. Wie zouden de buren dan doodverklaren? Geert Wilders? Wouter Bos? Jan Peter Balkenende? Of misschien zeggen ze wel tegen elkaar: die aardige buurjongen, is die dood?
