Verdikkeme. Stelletje moslimhaters. Hebben we eindelijk een goeie bruggenbouwer, gaan ze hem wegpesten. Alleen omdat hij moslim is. Ons klimaat is ziek. Pestklimaat. Een soort Israël. Uiteindelijk is het de schuld van Israël. Altijd weer. Tariq Ramadan is altijd het slachtoffer, verdikkie. Is het niet van de Joden. Dan wel van de Nederlanders. Ook een soort joden.
Tariq Ramadan is ‘afgezet’. Zijn financier – GroenLinkser Grashoff - kon de druk niet meer weerstaan. De wethouder had koning Tariq op zijn vakantieadres gebeld. Veel sorry-sorry, meneer Ramadan. ‘Maar u weet, die nare mensen in Nederland…. Ja, ik weet, u bent overal welkom, behalve in Israël… Maar… Ja, u bent een denker. Maar.’
Kluveld, Ellian en die homo met die snor.
In zijn verweer – in het NRC - noemt hij echter geen van drie. Hij noemt Geert Wilders. Hij heeft het over Ramadanbashing. Over een ongezond klimaat waarin moslims worden weggepest. Hij is zich werkelijk van geen kwaad bewust. Geen woord van spijt. Misschien heb ik het niet handig gedaan. Nee. Het is onze schuld. Wij behandelen een Oxford-professor op een brute manier.
Prachtig. Ik ben gek op Tariq. En ik ben ook gek op zijn adepten, zoals Grashoff – die nog maar eens herhaalt dat het zo’n ‘inspirator’ is. Een ‘bruggenbouwer’. Eigenlijk heeft hij de havenarbeider en Mohamed A., B. en C aan elkaar gekoppeld. Zwierend gaan ze over Coolsingel. Het is één grote orgie van gezelligheid sinds onze Tariq de bruggen bouwt.
Het is een orakel. Je stelt hem een vraag en je krijgt een wedervraag: waarom stel je die vraag? Een filosoof ook. Draait erom heen als een volleerd balletdanser. Dat zijn die botte klompendansers niet gewend. Die willen alleen maar weten of een moslim homo kan zijn. Of dat vrouwen misschien rechten kunnen hebben. Of dat je mag stenigen of niet. Praktische zaken. Heel aards eigenlijk, die Nederlanders.
Rare Nederlanders.
Rare Ramadan.
Het zou nooit wat worden.
