Had ik teleurgesteld geschreven dat de PvdA niet reageerde op het absurde optreden van het OM bij de aanhouding van Gregorius Nekschot, moet ik dat weer intrekken. En met liefde. Michiel Mulder heeft vragen gesteld. Klasse. Soms zie je het licht in iemands ogen ineens ontstoken worden. Dat heb ik bij hem zien gebeuren.

 

Michiel zat nog niet zo heel lang geleden erg op de lijn van 'niet zo kwetsen'. Niet zo gek doen. Hij had een beschermende houding. De Boerka. Het handen schudden. De halalhypotheek. Hij zag er geen kwaad in. Vooral via opiniestukken schoten 'we' met vuur op hem. We snapten zijn houding niet. Ziet hij het dan niet? Er is een glijdende schaal en daar moeten we voor waken. De liefdevollen (Job, Eddy en ik) hadden alledrie contact met hem. Hij had meegewerkt aan een goed verkiezingsprogramma. En toch. Dat was theorie.

 

Maar laatst sprak ik hem op het terras van Dantzig en sprak hij ook over de 'glijdende schaal'. Mooi om te zien. Hij begint een normsteller te worden. Hij gaat nu - samen met Anne Graumans - een debat organiseren over de kwetsende vormen van kunst. Pure winst.

 

In al mijn gesomber over de PvdA mogen we ook de goede dingen niet onbenoemd laten. Michiel is er zo één.