 Ze dronk wijn. Maar ze dronk wijn als een konijn. Ze snifte het naar binnen. Het was ook haar eerste wijn, een rode, goedkope Bordeaux van de Albert Heijn die ze zelf had uitgekozen. Ze hield het glas vast aan het pootje. Heerlijk. De moslima dronk en keek naar haar glas en mompelde lieflijk tevreden: ik drink.
Ik dronk ook. Maar ik keek vooral, naar haar, hoe het konijn wijn dronk. Ze vond het niet lekker. Maar daar ging het niet om. Het ging erom dat ze zich vies voelde. Ze voelde zich slecht.
'Ben je bang dat Allah…', vroeg ik
'Donder toch op met die Allah van je.'
'Sorry.'
Ze zette haar glas woest neer, zodat er enkele druppels op mijn bureaublad drupten. Toen liep ze weg en sloeg de deur achter zich dicht. Hij trilde nog zeker een seconde of anderhalf na. Dat was haar ‘dag’. De ‘lieverd’ die er normaal altijd achteraanhobbelde, kwam niet. Ze was weg.
Ik keek naar buiten. Ze stak de straat over en keek even achterom. Ze zag me, maar wilde niet reageren.
De weg van de moslim(a).
Hij is nog lang.
Toen ik dat bedacht, zag ik haar glas staan. Ik kuste het.
Leestip: steun de slechte moslim van Arne Mosselman
Gepost op: 23:06 - 28-08-2009 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
