
Prachtige actie van
Joost Eerdmans. Een
burgercomité - mooi woord ook - om aandacht te vragen voor het slachtoffer van geweldsmisdrijven. Het klopt dat alles in het strafrecht om de dader draait. ''Vergelding is voor velen een vies woord, barbaars”, zegt de oud-LPF’er. Hij vindt – met mij – dat leed vergolden moet worden. Hij gaf een mooie presentatie. Mooi gesproken. Alleen dat eeuwige links-rechts denken. Dat is dan weer erg slachtofferig.
Onze rechters zouden namelijk – volgens Joost – vooral links zijn. En die straffen kennelijk lichter. Ook ziet hij steeds meer vrouwen in de rechterlijke macht. En vrouwen zijn ‘genuanceerd’, zegt hij. Vrouwen zullen ook wel links zijn.
Links rechts.
Linkse partijen die rechts de schuld geven van de segregatie. Rechts die televisieprogramma’s links vinden. Linkse hobby’s. Rechtse zakkenvullers. Rechts heeft schuld aan de financiële crisis. Links verteert de pot. Rechts is conservatief. Links is voor vrijheid.
En ik?
Geen idee meer.
Ik hou van Ayaan Hirsi Ali. Ben ik dan rechts?
Ik hou ook van Femke Halsema. Ben ik dan fundamentalistisch links?
Terug naar Joost. Langs al die LPF’ers die wegzakten in het moeras der gekibbel, klom hij omhoog. Geen poeha. Gewoon met kennis en kunde. Hij sloot zichzelf bijvoorbeeld op in een gevangenis om met eigen ogen te zien hoe ons strafsysteem werkt. Hij schrok zich het apelazarus en kwam tot de conclusie dat de gevangenis de beste leerschool was voor een criminele loopbaan.
Daarna stond hij op één affiche met Marco Pastors en Hikmat Kahn. Samen waren ze Één NL. Een soort landelijk Leefbaar. Mooi drietal. Pastors en Eerdmans waren de enige ‘Pimmels’ die nog iets met die erfenis gedaan hadden. En Kahn was een moslim met religiekritiek. Één NL was rechts. Zei men. Maar waarom eigenlijk?
Allemaal geschiedenis.
Raar eigenlijk. Toch blij dat Joost Eerdmans. Of hij nou links of rechts is. Hij is een aanwinst.