Het feuilleton (deel 5). We zaten op een terras en keken naar billen, de moslima en ik. Billen in een strakke spijkerbroek van een gehoofddoekt meisje dat haar scooter losmaakte van een lantaarnpaal. Bij het vooroverbuigen zagen we een roze string die boven haar broek uitknalde. Er kwam gekraak uit mijn mond, waar ik geen invloed op had.

Dat hebben mannen. Legde ik uit. Het is een zacht lieflijk gemurmel dat er uit floept als we dingen zien die we mooi vinden. Als iets raakt. Een schilderij. Een gedicht. Een decolleté. De moslima schudde haar hoofd, vanuit een vederlichte verontwaardiging. ‘Dus als de Burka verplicht wordt voor alle vrouwen, zullen bij mannen geen geluiden meer ontglippen?’

‘Ja.’
‘Dat is dan wel weer jammer.’

Ze schudde haar haren. Lichtjes. Zachtjes: kijk mijn haar eens mooi langzaam heen en weer veren. Vrouwen kunnen dat. Ik wilde haar vast houden. Maar dat ging niet. We waren in de openbare ruimte en daar hou je geen moslima’s vast. En toch. Er kwam weer een gekraak uit mijn mond. Nu keek ze mij aan. Jezus. Ze keek me aan, terwijl ze me opat.

We zoenden luid smakkend. Maar niemand die het zag. Zeker een minuut lang. Tot de gehoofddoekte moslima met haar roze string haar scooter vol gas liet opstijgen.