Soms hoor je een klok, maar weet je niet waar de klepel zit. Zo ging dat gisteren met Rob Oudkerk. Er was rumoer rond Robbie. Dan gaan bij mij alle alarmbellen af. Maar ik was te snel. Sorry. Hij wordt niet de opvolger van Els Iping. Hij gaat iets anders doen.

Hij wordt directeur van de As Sidieqschool. Robbie is namelijk moslim geworden. Roberto Muhammed heet hij nu voluit. Dat is een lang verhaal en hij heeft me gevraagd het niet helemaal te vertellen – ‘er zijn grenzen aan mijn privéleven’. Maar laten we het er op houden dat hij een moeilijke periode had, de afgelopen jaren – dat weten we. Hij was dolende. Hij wist het niet meer. Hij zocht nieuwe prikkels. Toen hij zijn boek ‘Geen Weg meer Terug’ afhad, was de pijp leeg.

Hij ging wandelen. Als therapie. En op een dag bezocht hij een moskee. Je moet wat. Hij proefde de stilte. Dat beviel. Hij grijnsde, zoals alleen hij dat kan. Zo zie je nog eens wat, dacht hij. Robbie in de Moskee. Het moet niet gekker worden. Hij ging erbij zitten en niet lang daarna kwam er een beeldschone moslima naast hem zitten. Van het één kwam het ander en ineens was Rob moslim.

Hij schaamde zich ervoor. Wat moesten de mensen wel niet denken? Is die man gek? Maar het gaf hem ook hoop. Hij kon er niks tegen doen. Het geloof was sterker dan zijn vlees. Soms voelde hij Mohammed letterlijk zijn lichaam overnemen.

Drie jaar zweeg hij. En nu maakt hij het openbaar. Het is nu ramadan. Dus hij is even moeilijk bereikbaar. Daarom vond hij dat ik het maar bekend moest maken.