Sommige kopen een motor. Je ziet ze toeren over de dijken op zondagmiddag. Dikkige veertigers op een glimmende Suzuki. Anderen verlaten hun vrouw voor hun secretaresse. Vlezige mannen, dunne dames. Weer anderen kopen een vervallen boerderij in de Dordogne. En ik? Ik koop een Seat Marbella en ben het hele weekend de koning.

Ik prop mezelf erin. Snoer mezelf vast. En start. Geweldig geluid. Het rommelt. Je hoort de bougies klepperen. De zuigers pompen. Ik heb eerlijk gezegd geen idee welk onderdeelt pompt of zuigt. Maar het klinkt wel interessant. Wat ik wilde zeggen: Je hoort dat dit een auto is, zoals een basale auto moet zijn.

Vrijdag bereed ik mijn liefde voor het eerst. Nog een beetje voorzichtig. De pook nog rustig beroerend. Maar allengs harder. Mijn zwembadblauwe Seat Marbella. De mooiste auto die ik ooit gehad heb. Het was wederzijds. Ik was de mooiste bestuurder die hij in de afgelopen 25 jaar had gehad.

Vandaag nam ik mijn zoon mee. Omdat de achterbank wat krap was, mocht hij voorin zitten. Toen ik gas gaf, keken we elkaar aan. Hij glimlachte. Hij was trots op me.