Kinderen worden groter. Ze lopen. Ze fietsen. Ze spelen in de zandbak. En ineens - als in een floeps bij heldere hemel - gaan ze naar school. Alleen dat woord al. School. Zo groot. Honderden gillende kinderen. Ineens zit hij helemaal alleen en moet hij zelf zijn boterham opeten. Geen knuffels, geen speen. Geen leidsters. Maar meesteressen. Geen aai over zijn hoofd van Ouafa. Geen liefdevolle licht-Duitse troostwoorden als ‘Komm mal hier' van Hiltrud.

Nee. Schoolboeken, van die hele zware. Huiswerk. Nablijven. Lijfstraffen. Misschien heeft Lucas (bijna 4) er nog geen last van, maar ik wel. Dat opgroeien gaat me veel te snel. Het zal niet lang meer duren of hij vraagt of hij per zeilboot de wereld rond mag varen.

Wij kiezen voor een school in de buurt van de crèche. Als hij het dan moeilijk heeft, kan hij tenminste roepen, zodat zijn angels hem kunnen redden. Op die school hadden we vorige week een rondleiding. Het mooie is dat je vanaf de bovenste etage op de terrassen van Pepijn kunt kijken. Daar zat Lucas. In de zandbak. En Laurens (anderhalf) liet zich als een Pasja rondrijden door een hard peddelende Mauro. Vanaf daar ziet het er nog lieflijker uit. Inge met een baby in haar armen. Fatma die iemand uit de zandbak haalt. De geborgenheid straalde er van af. Heerlijk.

Maar niet voor lang. Lucas heeft nog twee maanden om in die oase van rust te zitten. Dan begint het echte leven. ‘De tijd van onbezorgdheid is voorbij'. Eigenlijk begint dan ‘de lange weg naar morgen'.

Natuurlijk. Hij is inmiddels de oudste. Op vrijdag ziet hij alleen dreumesjes over de grond krioelen. Ook Hiltrud zegt dat hij er aan toe is. Dat zal best. Maar wie zorgt er voor de vader, die het maar verdomde ingewikkeld vindt om afscheid van Pepijn te nemen?

Deze column verscheen eerder in de Pepijnkrant