Vandaag stond ik op, met een houten lichaam. Mijn hoofd was zelfs van hardhout. Gelukkig is er koffie. En De Volkskrant. Met daarin het verhaal (van Bill Clinton) dat Boris Jeltsin in Washington stomdronken in zijn onderbroek een taxi aan wilde houden, om midden in de nacht een pizza te scoren. Dat verzin je niet. Je zou toch raar opkijken als je - na een avondje drinken - in een ontheemde pizzeria naast de grootste wereldleider van dat moment zou staan.

De volgende ochtend zat hij weer aan het ontbijt bij Bill en Hill om over wapens en vrede te praten - als leiders van ‘two great nations'.

Wereldleiders. Ze maken allemaal een stofje aan. Rob Oudkerk wilde ooit onderzoeken of politici een bepaald stofje aanmaakten, door alle stress, waardoor ze gekke dingen doen. Als Robbie een frustrerende vergadering - met van die zeikende 'kan-niet-ambtenaren', had, reed hij direct naar de rode lampjes om zichzelf even lekker te laten verwennen. Voor Boris een pizza. Voor Robbie een hoer. Daar had hij zelf geen grip op. Dat was dat stofje.

Robbie was maar een kleintje. Maar hij past wel in een rijtje. De rondneukende Berlusconi. De sigarenvingerende Clinton. En nu dus: Jeltsin in zijn grote witte onderbroek bij New York pizza. Grote leiders met een stofje die even het ventiel los draaien om de spanning van zich af te laten glijden.

Misschien een mooie les. Ik vermoed dat Balkenende ook een veel betere beurt had gemaakt bij de algemene beschouwingen als hij ook in zijn grote witte onderbroek een pizza had gehaald.