De uitspraken van Ahmed kloppen. Dat gezegd hebbende, kun je er weer honderd mitsen en maren bij zetten. Hij dagdroomde erover. Hij pleitte er niet voor. Hij fantaseerde. Hij ziet namelijk graag dat de moslima zich thuis voelt. Dat ze een boek pakt en vervolgens met dat boek haar man om de oren slaat. Autonoom denkende moslima's. Daar kun je niet tegen zijn.
Vraag is echter: emancipeert die moslima als ze weet dat er twee gescheiden ingangen zijn. Dan denkt ze toch: ook in Nederland zijn mannen en vrouwen kennelijk niet gelijk.
Marcouch is een autonoom denker. Hij leest Montesquieu. Hij leest filosofen. Dichters. En verhalenvertellers. Die woorden ketsen niet zomaar weer terug. Marcouch denkt na. Hij worstelt. Ook mijn woorden hadden aangezet tot nadenken, sms-te hij.
Marcouch komt van ver. Hij was een orthodoxe moslim die ‘ons' haatte. Die dicht tegen het radicale aanzat. Hij zat meer in de moskee dan op het schoolplein. Tot voor kort zou hij nooit zo ferm achter de homo staan. Maar hij verandert. Langzaam. Als hij over een jaar zijn djellaba aan de wilgen hangt, ben ik niet verbaasd.
Hij is geen wolf in schaapskleren. Zoals velen denken. Hij gelooft in liefdevolle vrijheid. Het is een aardig en intelligent mens. Maar het blijft ook een drammer. Hij blijft met zijn Koran langs de deuren gaan. Politieagentes met hoofddoekjes. Gescheiden zwemmen. Koranlessen op openbare scholen. Zijn geloof komt telkens om de hoek kijken. Van een PvdA'er mag je verwachten dat hij zijn geloof thuishoudt. Je mag geloven wat je wil. Maar loop er niet zo mee te leuren.
Maar als ik dat zeg, krijg ik het verwijt dat ik zijn geloof ‘nooit heb willen begrijpen'. Toen ik hem terugtwetterde dat ik het wel graag zou willen begrijpen en daarom een ruil voorstelde - Ik een tijdje moslim, hij een tijdje ongelovig, hoorde ik niets.
Enfin. Op antwoorden van vragen van Gerard Molewijk blijkt hij verder te zijn dan ik gedacht had. Hij wil geen gescheiden ingangen in bibliotheken. Wat zal zijn volgende stap zijn: geen gescheiden zwemles meer?
Ook Kattouss en Bouzrou emanciperen met hem mee. De twee PvdA'ers - die als enigen tegen de homonota van Marcouch stemden, omdat de imam en de plaatselijke slager dat wilden - zijn tot inkeer gekomen. In de nieuwsbrief van het stadsdeel staat dat Marcouch ze meeneemt naar een homocafé voor moslims. Het is geen vrije keuze. Ze moeten mee. Arm in arm met de grote leider naar de homo's.
Prachtig toch? Marcouch gelooft in vrijheid. In ontplooiing. In emancipatie. Dus wie weet. Straks dansen Bouzrou en Kattouss samen een zwoele dans en drinken ze bier uit één glas. Emancipatie moet je een duwtje geven, zal Marcouch gedacht hebben.
Lees ook Carel Brendel
Wat verzin je. En wat verzin je niet. Als Ahmed Marcouch in een Chinees restaurant 
